SF :: สงครามแฟนเก่า 3

สงครามแฟนเก่า – 3

B1rja7OCYAA5dtS

Pairing :: Kris x Chanyeol

Author :: KrisYeol_MAMA

Tag :: #KYสงครามแฟนเก่า

Rate :: NC-18

ปล. ยังไม่รู้ว่าจะจบกี่ตอน ๕๕๕๕

ตื๊อดึ่ง~

FencingKing06 : คิดถึงแล้ว

ProgramC_EN  : คิดถึงอะไร เพิ่งไปหาเมื่อคืนเองนะ

FencingKing06 : คืนนี้มาอีกสิ คิดถึง

ProgramC_EN  : อยากก็บอกอยาก ไม่ต้องน้ำเน่า  *Stickerหน้าเซ็ง*

FencingKing06 : เออ  อยาก อยากมากด้วย พอใจยัง?

ProgramC_EN  : ก็แค่นั้นแหละ

FencingKing06 : สามทุ่มนะ

ProgramC_EN  : เรียกหาอย่างกับสาวไซด์ไลน์

FencingKing06 : ป๋าให้ Patek Philippe น้องหนูเรือนนึงนะครับ แม่เพิ่งไปสวิซเซอร์แลนด์มา

ProgramC_EN  : ถูกไป

FencingKing06 : หัวใจดวงนึง

ProgramC_EN  :  *Stickerเขิน*

FencingKing06 : ก็แค่นั้นแหละ

 

“คิกๆ…” เสียงหัวเราะเล็กๆดังขึ้นจากตุ๊กตาหน้ารถตัวน่ารักจนคนขับหันมาส่งยิ้มบางๆ ด้วยความเอ็นดูคนรักก่อนจะเอ่ยถาม

“หัวเราะอะไรครับที่รัก มีอะไรน่าสนุกเล่าให้ผมฟังบ้างสิ ผมอยากรู้” จื่อเทาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องแพงของอีกคนเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ารอฟังคำตอบ

“เอ่อ..คุยกับเพื่อนเรื่องไร้สาระน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” ชานยอลรีบกดปุ่มล็อคหน้าจอโทรศัพท์วางคว่ำหน้าไว้บนตักแล้วตีสีหน้าปกติ

“ช่วงนี้ติดโทรศัพท์จังเลยอ่า ไม่ค่อยสนใจผมเลย” จื่อเทาแกล้งทำหน้างอ แต่ในการแกล้งนั้นก็แฝงความจริงที่เขาอยากรู้ หนึ่งเดือนหลังมานี้ชานยอลดูไม่ค่อยสนใจเขาอย่างช่วงแรกๆ ที่คบกัน ร่างบางเอาแต่นั่งกดโทรศัพท์คุยไลน์อยู่ตลอดเวลาแทบจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองสิ่งรอบข้างเลยด้วยซ้ำ

…คุยกับใคร มีอะไรต้องคุยนักหนาหรอ..

“ช่วงนี้พี่ต้องทำโปรเจคไง ที่คุยๆก็คุยงานกันทั้งนั้น อาจารย์เร่งส่งเร็วขึ้นสามอาทิตย์แน่ะ พี่กับเพื่อนเลยต้องทำงานหนักหน่อยอ่า เพื่อนมันเห็นคุยงานเครียดๆเลยหาอะไรตลกๆมาเล่นกันก็เลยขำ.. แค่นั้นเอง”  เสียงเล็กอธิบายยืดยาวจนสะดุดเมื่อเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์แล้วเห็นสายตาตัดพ้อของอีกคน

“จื่อเทาอ่า.. โอเคๆ วันนี้ไม่คุยแล้วก็ได้”

“คืนนี้ไปค้างที่คอนโดผมนะ พรุ่งนี้ไม่มีเรียนใช่ไหม .. ผมก็ไม่มี” มือหนาเลื่อนลูบต้นขาเล็กอย่างเย้าๆ สื่อความหมายก่อนจะเลี้ยวรถสปอร์ตคันงามจอดข้างทาง ใบหน้าหล่อเหล้าโน้มเข้าหาคนข้างกายก่อนจะซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น

“อ้ะ..อือ~ เทาอ่า นี่มันข้างถนนนะ เดี๋ยวก่อนสิ” มือบางรั้งมือหนาที่พยายามปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาตัวขาวบางออกทีละเม็ดไม่ให้ถลกขึ้นสูงกว่านี้

…รอยกัดของเจ้าบ้านักฟันดาบนั่นเต็มตัวไปหมด

“ผมคิดถึงที่รักนะ ช่วงนี้ไม่ได้…..” เสียงทุ้มละไว้ในฐานที่เข้าใจก่อนจะช้อนสายตาร้อนแรงมองอ้อนคนรัก

“พี่ต้องกลับไปทำงานอ่า นัดส่งงานเพื่อนสามทุ่ม” ข้อมือบางยกขึ้นดูนาฬิกาเข็มบอกเวลาหกโมงเย็น

“เดี๋ยวผมไปที่บ้านแล้วรอพาไปบ้านเพื่อนได้ไหม”

“นั่งรอทำไมเสียเวลานะ เกรงใจเทาเปล่าๆ”

“งั้นหลังสามทุ่มผมมารับไปบ้านเพื่อนแล้วไปนอนที่คอนโดผมได้ไหม”

“จื่อเทา….”

“ก็ได้ครับ…” เสียงทุ้มเอ่ยหงอยๆ ก่อนจะละกายออกห่างในท่าขับรถปกติก่อนจะออกรถมุ่งตรงไปส่งร่างเล็กที่บ้านของเจ้าตัว

“เดี๋ยววันเสาร์ไปหานะ… นะฮะคนดีของพี่ชานยอล” ร่างเล็กยิ้มหวานก่อนจะยืดตัวขึ้นหอมแก้มคร้ามออดอ้อน แล้วเอนตัวซบไหล่อีกคนไปตลอดทาง รอยยิ้มน้อยๆ ค่อยๆ ฉายขึ้นบนใบหน้าหล่อคมด้วยความพ่ายแพ้ต่อความน่ารักของคนรัก

“ถ้าผิดสัญญาผมจะบุคคฤหาสน์ตระกูลปาร์คไปอุ้มมาจากเตียงนอนเลยคอยดู” มือใหญ่ขยับจากกระปุกเกียร์ฝังเพชรขึ้นมาลูบแก้มกลมของคนรักแล้วจรดปลายจมูกคนลงบนขมับบางโดยไม่ทันได้เห็นว่าใบหน้าหวานลอบถอนหายใจแรงเพียงใด

[[ ——– สงครามแฟนเก่า ———]]

จุ๊บ~

“อื้อ! ~ ตกใจหมด เผื่อน้ำร้อนลวกทำไงฮึ?” ร่างบอบบางที่ยืนหันหน้าเข้าหาเตาอัตโนมัติหันกลับหลังมาหยิกแขนแกร่งของอีกคนพลางขยับปากพูดแบบไม่มีเสียง

…เพราะอีกที่คุยโทรศัพท์กับคนปลายทางกระหนุงกระหนิง แต่กำลังกอดซุกไซ้อยู่ทางด้านหลังของเขาอย่างไม่แคร์คนที่กำลังพร่ำบอกว่าคิดถึงเลยสักนิด

“ครับ.. กระต่ายน้อยอย่าลืมทานข้าวนะครับรู้ไหม เดี๋ยวโรคกระเพราะกำเริบ  ทานยาก่อนนอนด้วยนะคนดี.. พี่คริสก็คิดถึงกระต่ายน้อยนะครับ อื้ม…” ชานยอลเบ้ปากพลางแกล้งพูดตามอีกคนจนมือใหญ่ยกขึ้นมาบี้ปากอวบอิ่มนั้นอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะวางสายแล้วกลับมากอดรัดฟัดเหวี่ยงเชฟคนสวยในอ้อมกอดต่อ

“คิกๆ หยุดเลยนะ คิดถึงมากก็ไปหาแฟนนายสิ!”

“กฎของการเป็นชู้คือห้ามหึงไม่รู้หรอ..” สองแขนแกร่งดึงรั้งเอวบอบบางเข้ามาใกล้ก่อนจะจรดปลายจมูกลงบนแก้มใส

“ไม่รู้ ไม่ได้หึงด้วย มีแฟนแล้วก็ต้องหึงแฟนตัวเองสิ” ใบหน้าหวานเชิดต่อปากต่อคำอย่างเย่อหยิ่งตามแบบฉบับปาร์คชานยอล แต่นี่คือหนึ่งในหลายเหตุผลที่คริสชอบใจร่างเล็กตรงหน้า

“ก็คนบางคนเคยร้องครางบอกฉันตอนอยู่บนเตียงว่าขอรักชู้มากกว่าแฟน เลยเข้าใจว่าจะหึงชู้มากกว่าหึงแฟนเสียอีก ..” มือใหญ่วางลงบนบั้นท้ายกลมกลึงแล้วบีบขยำแรงๆ

“คนบ้า! หยุดพูดบ้าๆ แล้วไปนั่งรอเลยนะ” ฝ่ามือเล็กตีเข้าที่แขนแกร่งก่อนจะดันหลังอีกคนให้ไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารด้วยใบหน้าแดงก่ำก่อนจะเดินกลับไปยกสปาเก็ตตี้ที่เส้นลวกสุกเรียบร้อยแล้วมาวางบนโต๊ะ ร่างบอบบางเดินมานั่งเก้าอี้พิเศษประจำของตัวเองนั่นคือ.. บนตักของคนรัก

หนึ่งเดือนมาแล้วหลังจากคืนนั้นที่ต่างคนต่างก็แพ้เสียงเรียกร้องของหัวใจตนเอง ทั้งสองลดความทิฐิของตัวเองลงมากจนแม้แต่เจ้าตัวเองยังไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อดึงอีกคนกลับมา…

…แม้กระทั่งความถูกต้อง

คริสและชานยอลกลับมาใช้ชีวิตรักกันอีกครั้งอย่างลับๆ ในฐานะชู้ที่ทั้งสองเรียกกันและกัน ความสัมพันธ์ที่เข้าใจและเปิดใจกันมากขึ้น ทั้งที่ฉากหน้าคริสก็ยังเป็นคู่ขวัญคู่ใหม่กับอี้ชิง และชานยอลยังรักร้อนแรงอยู่กับนักบาสเก็ตบอลอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยอย่างฮวังจื่อเทา เหตุผลใดที่พวกเขาไม่บอกเลิกคนอีกสองคนเพราะความไม่แน่นอนของพวกเขาได้ผูกอีกสองคนไว้อย่างไม่รู้ตัว ทั้งอี้ชิงและจื่อเทาถลำลึกกับพวกเขาสองคนไกลเกินกว่าการจะกลับไปเริ่มใหม่หรือทิ้งขว้างพวกเขาอย่างง่ายๆ ทำให้ทางออกของความสัมพันธ์นี้ไม่ว่าจะจบแบบไหนก็เหมือนว่าจะต้องมีคนเจ็บทั้งนั้น คริสกับชานยอลพูดคุยเรื่องนี้และรู้ตัวเสมอว่ากำลังทำร้ายคนไม่รู้เรื่องอีกสองคนอย่างเลือดเย็น แต่เขาก็ปล่อยกันและกันไปไม่ได้อีกแล้ว

…และไม่รู้ว่าตอนจบของเรื่องนี้มันจะเป็นอย่างไรต่อไป ไม่รู้เลย..

“อื้อ~ คริส ไม่เอาสิ กินให้หมดก่อน คิก… พอแล้ว” ร่างบางบิดเร่าเมื่อมือใหญ่ประคองเอวบอบบางของคนที่นั่งอยู่บนตักให้ขยับส่ายไปมาบดเบียดบนส่วนกลางกายของตนเองจนค่อยๆดุนดันขึ้นรูปขึ้นมาเล็กน้อย

“ก็กินไปสิ ฉันอิ่มแล้วนี่ ..กินเยอะแล้วไปออกกำลังกายต่อเดี๋ยวจะจุกเอา” มือหนาล้วงเข้าไปในเสื้อนอนตัวบางพร้อมกับสะกิดเม็ดทับทิบนุ่มนิ่มจนอีกคนสะดุ้งโหยงเผลอทำช้อนตกลงกับพื้น

“นายนี่นะ!” เสียงหวานเอ่ยดุก่อนจะลุกขึ้นก้มคลานลงกับพื้นมุดเข้าไปใต้โต๊ะอาหารเพื่อหยิบช้อนเจ้าปัญหากลับขึ้นมา แต่เสี้ยววินาทีที่จะปีนกลับขึ้นมานั่งบนตักก็ถูกมือหนาข้างหนึ่งปิดปาก และอีกข้างกดศีรษะให้ซุกไว้กับหน้าตักของร่างสูงใต้โต๊ะ

“พี่คริสฮะ! เซอร์ไพรซ์ฮะ!” เสียงหวานของบุคคลที่สามดังขึ้นก่อนที่ชานยอลจะได้โวยวายออกมา ตากลมเหลือบเห็นขาของคนมาใหม่ที่ก้าวพ้นกรอบประตูห้องครัวเข้ามา

“อ..อี้ชิง! เอ่อ กระต่ายน้อย จะมาทำไมไม่บอกพี่คริสครับ” คริสรีบดึงผ้าปูโต๊ะอาหารให้คลุมลงเรียบร้อบเพื่อปกปิดคนที่คลานเข่าอยู่ใต้โต๊ะ โดยที่ยังอึ้งและสงสัยว่าอี้ชิงเข้ามาได้อย่างไร

“เข้ามาได้ไงครับเนี่ยหืม?”

“ก็เห็นประตูไม่ได้ล็อค เลยเข้ามาเซอร์ไพรซ์พี่คริสพอดีฮะ อี้ชิงทำเค้กมาให้ฮะ”

“เนื่องในโอกาสอะไรครับคนดี?”

“โอกาสที่ครบรอบสองเดือนที่เราคบกันไงฮะ”

“อ่า.. งั้นหรอ.. พี่คริสขอโทษนะครับ ช่วงนี้ตารางซ้อมฟันดาบยุ่งจนลืมไปเลย” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มเจื่อนๆพลางเดินเข้าไปใกล้เมื่อใบหน้าหวานค่อยๆหลุบตาลงต่ำอย่างน้อยใจ  บนเค้กก้อนเล็กนั้นมีครีมสีสันน่ารักตกแต่งและเขียนครบรอบสองเดือน “อู๋อี้ชิง”

“พ..พี่คริสยุ่งอยู่ไหมฮะ งั้น อี้ชิงกลับก่อน อย่าลืมชิมเค้กด้วยนะฮะ ตั้งใจทำมากๆเลย” เห็นน้ำตาคลอเบ้าของอีกคนแล้วก็เกิดรู้สึกผิด คริสรับเค้กมาวางไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินตามไปกอดร่างบางที่กำลังเดินหันหลังกลับจากทางด้านหลัง

“กินด้วยกันก่อนแล้วค่อยกลับนะ.. กระต่ายน้อยของพี่คริส” เสียงทุ้มเอ่ยเสียงอบอุ่นจนคนได้รับฟังใจสั่น… และอีกคนที่ฟังอยู่ห่างๆก็ใจสั่นไปอีกแบบหนึ่งเช่นกัน

..ไม่เคยรู้เลยว่า ณ วินาทีนี้คริสก็ยังปฏิบัติกับอี้ชิงลึกซึ้งและมากมายขนาดนี้

..หลายสิ่งหลายอย่างและความอ่อนโยนบางมุมของคริสเขายังไม่เคยได้รับ

แต่อี้ชิงกลับได้มันไปอย่างนั้นหรือ..

คริสจูงมือคนรักตัวเล็กเดินกลับมานั่งลงฝั่งตรงข้ามและหยิบช้อนมาสองอัน ผลัดกันตักป้อนให้กันอย่างน่ารักพร้อมทั้งเอ่ยคำหวานจนชานยอลที่ทนฟังมานานเริ่มอารมณ์ไม่คงที่เสียแล้ว

“ช่วงนี้เรียนหนักไหมครับ ปรับตัวกับประเทศเกาหลีได้แล้วสินะ” คริสชวนคุยเรื่องสรรพเพเห่ระพลางล้วงมือลงด้านล่างโต๊ะเพื่อบีบมือของชานยอลเอาไว้ เขารู้และคิดอยู่แล้วว่าชานยอลอาจจะกำลังโกรธและน้อยใจเขามากๆ ใบหน้าหวานซบลงบนหน้าขาแกร่งอย่างออดอ้อน

มืออีกข้างล้วงกลับลงมาลูบเส้นผมนุ่มอย่างเป็นห่วงความรู้สึกในขณะที่ในหัวก็กำลังคิดว่าจะพูดหรือทำอะไรให้อี้ชิงรีบกลับบ้านไปโดยเร็วที่สุด แต่เจ้าตัวกระต่ายน้อยขี้อายที่เริ่มคุ้นชินกลับคุยจ้อไม่หยุด สรรหาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาเล่าให้คนรักฟังอย่างสนุกสนาน

ร่างสูงนั่งฟังไปบ้างก็สะดุ้ง บ้างก็ขยับกายขยุกขยิกเพราะคนซุกซนใต้โต๊ะเริ่มไม่อยู่นิ่งๆ ให้เขาลูบผมปลอบอย่างห้านาทีแรกเสียแล้ว มือเล็กค่อยๆ ขยับขึ้นมาวางกลางกายแกร่งแล้วขยำคลึงแผ่วเบากลั่นแกล้งอีกคนอย่างนึกสนุก ก่อนจะค่อยๆ ปลดถลกกางเกงชุดบาสเก็ตบอลที่ขากางเกงเปิดกว้างขึ้น

“อื้ม….” เสียงครางทุ้มค่อยๆ ปรับให้ห้วนลงคล้ายว่าเป็นคำตอบรับบทสนทนาของแขกผู้มาใหม่ทั้งที่เรียวนิ้วเล็กซุกซนกำลังบดขยี้ส่วนปลายแท่งร้อนตึงของเขาจนรู้สึกถึงความเหนอะหนะที่ค่อยๆ เพิ่มมากขึ้น

ร่างสูงยกมือขึ้นปาดเหงื่อจนอีกคนอาสาไปปรับอุณภูมิเครื่องปรับอากาศให้เย็นลงก่อนที่จะถูกห้ามในทันที เพราะจากตรงนี้ถ้าอี้ชิงลุกออกไป ขากลับที่หันหน้าเข้าหาโต๊ะเจ้าตัวคงเห็นใครอีกคนที่กำลังหลบอยู่ใต้โต๊ะแน่ๆ…

มือเล็กค่อยๆ ดึงเค้นเจ้าสิ่งใหญ่โตร้อนรุ่มออกมาจากขอบกางเกงในตัวจิ๋วแล้วจุมพิตปลอบประโลมลดความตื่นตัวของมันลงแผ่วๆ ลิ้นร้อนค่อยๆไล้เลียอย่างนึกอยากจักลั่นแกล้งอีกคนให้คนไม่ไหวแล้วไล่ศัตรูหัวใจให้กลับไปพ้นๆ เสียที

…ก็ลองดูสิว่าจะเลือกใคร..

“อึ่ก…” เสียงทุ้มกระแอมไอเมื่อปลายชิวหาซุกซนเขี่ยสะกิดย้ำที่ส่วนปลายพลางรับเข้าไปในโพรงปากอุ่นร้อน ดูดดึงรุนแรงคล้ายคลึงกับช่องทางร้อนรักของเจ้าตัว ขยับเข้าออกจนสุดทางแล้วปล่อยออกมาใหม่สลับกันไปมาอย่างนั้น

ตื๊อดึ่ง! ~

เสียงโปรแกรมแชทไลน์เตือนก่อนที่ร่างสูงจะล้วงโทรศัพท์เครื่องแพงของตนเองออกมาจากในกระเป๋า  เปิดดูรูปหนึ่งที่แทบจะต้องรีบดึงออกห่างสายตาของอี้ชิงโดยทันที คนสวยจอมแสบใต้โต๊ะส่งรูปตัวเองที่กำลังแลบลิ้นทำท่าจะเลียส่วนปลายเจ้าตัวร้ายของเขาผ่านไลน์มาให้ สองมือกอบกำส่วนโคน ใบหน้าหวานยั่วเย้า ดวงตาปรือปรอยจดจ้องตรงมายังกล้อง ราวกับกำลังยั่วให้เขาคุ้มคลั่งเพราะความต้องการ

“เอ่อ อี้ชิงครับ พอดีว่าอีกห้านาทีเพื่อนพี่สมัยมัธยมปลายจะมาหาพี่ที่นี่ พี่ว่าอี้ชิงรีบกลับตอนนี้ดีกว่านะ” ร่างสูงขยับกายเล็กน้อยเหลือบมองหัวกลมๆ ที่กำลังโยกไหวขยับเข้าออกตำแหน่งแกนกายของเขาอย่างเร่าร้อน ร่างบางผละออกมาขยิบตายั่ว

“ทำไมล่ะฮะ อี้ชิงอยู่ต่อได้นะฮะ เดี๋ยวจะทำอะไรให้เพื่อนๆ พี่คริสทานกันด้วย”

“ไม่เหมาะหรอกคนดี เจ้าพวกนั้นมันเมามาจากผับด้วย พี่ว่าไม่น่าอยู่เลยสักนิด เวลาเมาแล้วพวกบ้านั่นน่าเกลียดมาก นะคนดี พี่ไม่อยากให้อี้ชิงเจอกันพวกมันตอนนี้เลย”  มือหนายื่นไปกุมมือบางของคนบนโต๊ะจดจ้องด้วยสายตาจริงจังก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่ออีกคนยอมพยักหน้าเข้าใจ อีกมือหนึ่งล้วงลงมาบีบจมูกของอีกคนใต้โต๊ะ ไล้มือกอบกุมท้ายทอยมนแล้วกระแทกสะโพกแรงๆเข้าไปในโพรงปากซุกซนกลั่นแกล้งอีกคนก่อนจะดึงกางเกงใส่เป็นปกติแล้วเดินออกไปส่งอี้ชิงอย่างรีบร้อน

“แค่กๆ  … ฟัคยู” ชานยอลกลั้นเสียงสำลักอยู่นานให้เสียงอี้ชิงเงียบลงก่อนจะไอออกมาเสียงดังด้วยความจุกคอ

“ชานยอล….” หลังจากส่งอี้ชิงเสร็จร่างสูงรีบล็อคประตูเดินกลับเข้ามาในครัวแต่ชานยอลก็ไม่อยู่บริเวณนั้นแล้ว จบเสียงทุ้มแต่ไร้วี่แววคำขานรับของเจ้าของชื่อ

“…..”

“ปาร์ค ชาน ยอล!” เสียงทุ้มเน้นหนักขึ้นก่อนจะถอดกางเกงพร้อมชั้นในของตัวเองออกเหวี่ยงลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ

“ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ตัวแสบ! มาทำต่อให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย ชานยอล” คริสเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงหยิบกุญแจมือบุกำมะหยี่สีแดงออกมาล็อคแขนตัวเองข้างหนึ่งและอีกข้างหนึ่งห้อยไว้อย่างมีเป้าหมาย

“ถ้านายไม่ออกมาฉันจะตามไปทำกับอี้ชิงต่อบนรถ”

“ก็ลองดูสิ! ฉันจะฆ่านาย” ร่างบางเดินถือกระบอกปืนออกมาพร้อมเล็งมายังตำแหน่งหัวใจของคริส

“นั่นปืนจริงของฉันนะ อย่าเล่น” คริสเหลือบมองอย่างสงสัยว่าชานยอลไปค้นปืนพกของเขาออกมาจากตู้เซฟได้อย่างไร

“นี่ปืนจริง… ของนายหรอ..?” ใบหน้าเย้ายวนหันกลับมามองกระบอกปืนในมือ ก่อนจะยกขึ้นมาแลบลิ้นเลียอย่างในภาพที่ส่งให้คริสในไลน์เมื่อสิบนาทีก่อน

“ชอบกระบอกไหนล่ะ?” ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้แล้วปลดปืนออกจากมือเล็ก กดปลดถาดบรรจุกระสุนออกเพื่อความปลอดภัยก่อนจะดึงข้อมือบางมาล็อคที่กุญแจมืออีกข้างหนึ่งติดกับแขนตัวเอง

“ไม่น่าถาม ฮิฮิ~ …” ร่างบอบบางกระโดดขึ้นกอดลำคอแกร่งแน่นพร้อมสองขาที่กอดรัดเอวสอบไว้ ร่างบอบบางปลิวไปกับแรงเหวี่ยงของร่างสูงลงบนเตียง เสียงหัวเราะสลับเสียงครางเครือดังคลอกันไปตลอดทั้งคืน…

[[ ——– สงครามแฟนเก่า ———]]

“อี้ชิง!” หนุ่มหล่อทิ้งบุหรี่ที่กำลังสูบลงกับพื้นพร้อมใช้เท้าบดขยี้ดับไฟสีแดงของมันก่อนจะเดินมาทักคนคุ้นเคยที่เดินผ่านรถของเขาอย่างบังเอิญ

“อ้าวจื่อเทามาทำอะไรที่นี่?” ร่างเล็กยิ้มแก้มบุ๋มด้วยความแปลกใจเมื่อเจอรูมเมทตนเองในที่ที่ไม่คิดว่าจะเจอ

“ฉันแอบตามชานยอลมาที่นี่ เขาบอกฉันว่ามาส่งงานกับเพื่อน แต่ฉันคิดว่าชานยอลมาหาคริส และเป็นไปได้ว่าสองคนนี้อาจจะแอบกลับมาคืนดีกันโดยที่เราไม่รู้” จื่อเทาพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดเมื่อพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวด้วยตนเองมาเกือบสองชั่วโมงที่ชานยอลขึ้นไปบนคอนโดหรูสูงเสียดฟ้าตรงหน้า ซึ่งใครๆ ก็รู้ว่าคริสพักอยู่ที่ห้องสวีทชั้นบนสุดของคอนโดนี้

“ฉันว่าไม่ใช่แน่นอน เพราะฉันเพิ่งแยกกับพี่คริสเมื่อกี๊นี่เอง.. ไปกินเค้กฉลองครบรอบสองเดือนกันมาอ่า.. นายคิดมากไปแล้วล่ะจื่อเทา คิกๆ” อี้ชิงตบบ่าแกร่งอย่างปลอบโยนพร้อมหัวเราะขำ

“จริงหรอ?…”

“จริงสิฉันจะโกหกนายทำไมเล่า… อีกอย่างนายต้องเชื่อใจแฟนตัวเองสิ เนอะๆ กลับหอกันเถอะฉันง่วงแล้ว” อีชิงหยิบกุญแจรถขึ้นมาควงเล็กน้อยแล้วเดินผ่านเลยไปยังรถตัวเองที่ลานจอดอีกสองบล็อค

..นั่นสินะ ฉันคงคิดมากไป

 

..ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ

To Be Continue…   กราบเรียนรีดเดอร์ กรุณาแท็กเม้นท์ให้ด้วยข่าาาา    >>>> #KYสงครามแฟนเก่า  <<<<

[[ ——– สงครามแฟนเก่า ———]]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s