SF :: My Yakuza [ Krisyeol ]

SF :: My Yakuza

Pairing :: Kris x Chanyeol

Rate :: NC-18

Author :: KrisYeol_MAMA

Tag ::  #KY_Yakuza

Talk ::  มาอยู่ญี่ปุ่น เลยขอพล็อตอะไรญี่ปุ่นๆ นิดนุง =.,=

[[ ——–  My Yakuza ———]]

page

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดรอบๆสวนไผ่ร่มเย็นในยามอาทิตย์อัสดง มีเพียงเสียงตวัดพู่กันโบราณเป็นตัวหนังสือคันจิดังขึ้นมาเป็นระยะ บ้างก็หนักหน่วงสลับแผ่วเบา หยดหมึกสีเข้มค่อยๆซึมซับจนเป็นเนื้อเดียวกันกับกระดาษบาง ประกอบกันทีละตัวเป็นบทกลอน

“ท่านคิริน.. เห็นความว่าอย่างไรครับ”  เสียงคำถามจากเหล่าข้ารับใช้ดังขึ้น เวลาผ่านไปเนิ่นนานโดยไร้ซึ่งเสียงตอบรับ หากแต่ไม่มีใครกล้าเร่งรัดเอาคำตอบ ในเมื่อศิลปะในมือของชายร่างสูงผู้เป็นเจ้านายใหญ่กำลังโลดแล่น

“ตามแต่จะเห็นสมควร ฉันมอบอำนาจให้นายก็แล้วกัน” มือใหญ่ค่อยๆ ว่าพู่กันในมือแผ่วเบาราวกับกลัวว่ามันจะแตกร้าว ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ เงยขึ้นเชื่องช้าอย่างมีศิลปะ ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดยูกาตะสีดำสง่า ภายในดวงตาอันเยือกเย็นคู่นั้นค่อยๆ จดจ้องเข้าไปในดวงตาลูกน้องคนสนิท

“ครับท่าน” ลูกน้องคนสนิททำหน้าตาหลุกหลิกราวกับกำลังรออะไรบางอย่างท่ามกลางความเงียบสงบในที่ประชุมอีกครั้ง

“มีอะไร.. ไค?”

“เอ่อ.. ช่วงนี้เห็นว่าเป็นช่วงที่แก๊งค์เราค่อนข้างมีเรื่องวุ่นวาย จบจากวันนี้แล้วนายท่านก็ควรจะผ่อนคลายบ้าง ผมก็เลยคิดว่า..” ผู้รับใช้คนสนิทของแก๊งค์ยากูซ่าอันดับหนึ่งของดินแดนอาทิตย์อุทัยเอ่ยติดขัด เพราะปกติแล้วนั้น ผู้เป็นเจ้านายไม่เคยสนใจในเรื่องที่ตนกำลังเตรียมมาให้ แทนที่จะได้รับความดีความชอบ อาจจะหัวหลุดจากบ่าแทนก็เป็นได้

…แต่ก็จำเป็นต้องทำ  เพื่อจุดประสงค์อะไรบางอย่าง

“มีอะไรก็เอาออกมา ให้ได้ความนะ” เสียงทุ้มเอ่ยนิ่งๆ ก่อนจะเอื้อมมือหยิบแก้วน้ำชาที่มีเด็กรับใช้รินไว้ให้ขึ้นมาดื่มเล็กน้อย

จบสิ้นเสียงอนุญาตใบหน้าหล่อเหลาของนักรบหนุ่มค่อยผ่อนคลายลงก่อนที่จะพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เริ่มการกระทำอะไรบางอย่าง  ดนตรีแบบญี่ปุ่นโบราณเริ่มบรรเลงขึ้นพร้อมกับมีหญิงสาวในชุดยูกาตะหลากสีสันทั้งหมดเจ็ดคนค่อยๆ เดินเรียงแถวกันออกมานั่งตรงหน้า ใบหน้าสดสวยเพียบพร้อม ทรวดทรงองค์เองนั้นถึงจะปิดบังด้วยชุดโบราณแต่ก็ยังดูอ้อนแอ้นน่าหลงใหล  ผิวขาวราวกับหิมะถูกแต่งแต้มไปด้วยแป้งขาวราวกับขนมโมจิ เรียบเนียนไร้ที่ติทุกกระเบียดนิ้ว ริมฝีปากบางนั้นมีสีสันแตกต่างกันไป พวกเธอไม่ได้รับอนุญาตให้มองหน้าใครทั้งนั้นนอกจากก้มหน้ารอให้หัวหน้าแก๊งค์เลือกไปดูแล หรือบางที อาจจะเลือกทั้งหมดก็เป็นได้

“นายคิดว่าฉันจะมีอารมณ์ทำเรื่องอย่างว่าในเวลานี้หรือไค”

“อ้อ..เปล่านะครับ คือว่า พวกเธอมีความสามารถพิเศษที่หลากหลาย เช่น เล่นดนตรี วาดรูป เขียนอักษรโบราณ ไม่ใช่เรื่องเอ่อ..แบบนั้น”

“งั้นหรือ.. เห็นพาผู้หญิงมาให้เลือก ถึงว่า ถ้าพามาให้คิดเรื่องแบบนั้นคงไม่เปิดเผยในที่ประชุมอย่างนี้หรอก” ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งเฉย จดจ้องดวงหน้างามนั้นทีละคนอย่างพิจารณา แววตาเยือกเย็นนั้นราวกับกำลังมองหาสิ่งผ่อนคลายที่ว่า

“สนใจคนไหนเป็นพิเศษหรือว่า.. ทั้งหมดทีเดียวก็ได้นะครับท่านคิริน”

“….เงยหน้าสบตาฉันทีละคน”

“เอ๋…..” เสียงอุทานขึ้นจากลูกน้องคนอื่นๆ ในที่ประชุม เพราะปกตินายท่านหัวหน้าแก๊งค์อย่างคิรินวูไม่อนุญาตให้ใครสบตาได้ง่ายๆ หรือถึงจะอนุญาตแต่ก็ไม่มีใครกล้าเลยสักคน ด้วยความน่าเกรงขามและเยือกเย็น อาจพูดได้ว่าผู้หญิงคนก่อนๆ ทั้งลึกซึ้งหรือไม่ แทบจะต้องปิดตาเข้าไปปรนนิบัติเสียด้วยซ้ำ

ไคได้แต่พยักหน้าให้เหล่าหญิงสาวในชุดยูกาตะเหล่านั้นทำตามคำสั่ง บ้างก็ใช้สายตายั่วยวน บ้างก็ตกตะลึงในความหล่อเหลาของชายผู้สูงศักดิ์ บ้างก็หลบสายตาด้วยเกินจะต้านทานกับความสุขุมและเยือกเย็น และคนสุดท้ายที่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและจดจ้องสายตาคมนั้นนิ่งงัน

ชุดยูกาตะของเธอนั้นดูจะมิดชิดกว่าใครคนอื่นที่บ้างก็สั้นจนเกือบจะเห็นไปถึงไหนต่อไหน บ้างก็คว้านลึกเสียจนไม่เหลืออะไรให้ค้นหา ชายชุดยูกาตะสีเลือดนกของเธอยาวกรอมข้อเท้า หากแต่แหวกสูงถึงต้นขาเนียนขาวจัด ดวงตากลมโตทำให้ใบหน้าน้อยนั้นดูน่ารักน่าเอ็นดู แต่สีหน้าท่าทางไม่ได้เจียมเนื้อเจียมตัวอย่างคนอื่น ปลายคางมนเชิดขึ้นอย่างถือดีราวกับไม่ได้เต็มใจมาให้คิรินวูเลือกเท่าไหร่นัก ริมฝีปากอวบอิ่มทาสีเดียวกับชุดยูกาตะนั้น จมูกเล็กรั้นยิ่งเชิดขึ้นตามใบหน้าสวย แต่สิ่งที่ไม่เหมือนคนอื่นคือแววตาคู่นั้นไม่ละสายตาจากดวงตาคมกริบเลยสักวินาที

จบจากขั้นตอนการสบตาแล้วจู่ๆ ยากูซ่ารูปงามก็ดึงผ้าขึ้นมาผูกปิดตาตัวเองแล้วสั่งให้เธอทั้งหมดสลับที่นั่งกัน มือกว้างหยิบคันธนูที่อยู่ข้างๆขึ้นมาแล้วง้างสายป่านเล็งไปยังด้านหน้า เสียงกรีดร้องออกมาอย่างโกลาหลเมื่อสาวๆ ต่างตกใจกลัวว่าตนเองอาจจะถูกยิงธนูใส่ เพราะท่าทางหัวหน้าแก๊งค์ยากูซ่าหนุ่มนั้นไม่มีทีท่าว่าจะล้อเล่นเลยสักนิด

“พวกเธอ! หยุดแตกตื่นกันก่อนได้ไหม  ยากูซ่าจะไม่ฆ่าใครคนอื่นโดยเฉพาะผู้หญิงไม่มีทางสู้ เราจะต่อสู้ในหมูยากูฆ่ากันเอง หยุดเสียงดังแล้วนั่งลง!” ไคเอ่ยแผ่วเบาลอดไรฟันด้วยความอับอายต่อสมาชิกแก๊งค์คนอื่นๆ ที่ตนเองทำให้ห้องประชุมอันศักดิ์ต้องวุ่นวายราวกับเป็นหอคณิกาก็ไม่ปาน

เหล่าสาวงามพากันนั่งลงตามคำสั่ง ถึงอย่างนั้นท่าทางกังวลของพวกเธอก็ไม่ได้น้อยลงเลยสักนิด ต่างคนต่างผลักคนอื่นให้มานั่งอยู่ตรงตำแหน่งที่หัวหน้ายากูซ่ากำลังเล็กปลายธนูไปทางนั้น  ใบหน้าหล่อเหล่ายังคงสงบนิ่ง เอียงใบหน้าเงี่ยหูฟังแล้วกะระยะทิศทาง ธนูดอกเล็กแล่นผ่านคันธนูอย่างไม่บอกกล่าวก่อนจะปักลงที่ฉากหลังห้องอย่างรวดเร็ว

ฉึก!!

กรี๊ดดด!!!

จบจากเสียงกรีดร้องความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง ปลายธนูเฉี่ยวเอายางรัดม้วนผมที่เกล้าขึ้นของหญิงสาวผู้หนึ่งออกอย่างหวุดหวิดแล้วปักเข้ากับผนัง ทันใดนั้นเส้นผมยาวสยายของเธอหล่นลงคลอเคลียลำคอระหง เป็นภาพที่งดงามหยุดลมหายใจของชายนักรบทั่วทั้งบริเวณ ร่างสูงของหัวหน้ายากูซ่าค่อยๆ เปิดผ้าปิดตาของตนเองออกแล้วยกยิ้มวูบหนึ่ง ก่อนจะลึกขึ้นแล้วเดินจากไป

“คืนนี้ท่านคิรินเลือกเธอ…. ชันโยรุ” ไคเอ่ยบอกเพียงเท่านั้น

ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของหญิงสาวที่เหลือ มีบางคนอิจฉาเธอ และมีบางคนโล่งใจเพราะไม่รู้ว่าจะถูกจับมาเล่นอะไรเสี่ยงชีวิตอย่างนี้อีกเมื่อไหร่  แต่หนึ่งเดียวในคนหมู่มากนั้น .. หญิงสาวที่ถูกเลือก เธอกลับนิ่งงันและเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก เป็นข้อสังเกตหนึ่งที่ไคอดคิดไม่ได้ว่าความเยือกเย็นของเธอนั้นหรือเปล่าที่ทำให้ท่านคิรินถูกใจกว่าใคร

[[ ——–  My Yakuza ———]]

เสียงฝนหมึกดังขึ้นคลอกับเสียงดนตรีโบราณบรรเลงแผ่วเบา หญิงสาวร่างงดงามในชุดยูกาตะชุดใหม่สีชมพูดอ่อนนั้นทำให้เธอดูอ่อนหวาน ใบหน้าไม่ได้ทาสีขาวโพลนเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน ยิ่งงดงามหมดจดเป็นธรรมชาติ ชุดเปิดหัวไหล่ขาวนวลเนียนแหวกลึกเผยให้เห็นเนินเนื้ออวบโผล่พ้นขอบเสื้อด้านบน รอบกายอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมเย้ายวนชวนหลงใหล ร่างบอบบางนั่งอยู่ใกล้ๆ ร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้กำลังเขียนบทกลอนบทเดิมต่อจากเมื่อบ่ายที่ผ่านมา

“ฝนหมึกได้ละเอียดดี”  เสียงทุ้มเอ่ยท่ามกลางความเงียบเกือบๆชั่วโมงที่ผ่านมา ก่อนจะวางพู่กันลงกับแท่นวาง ร่างสูงเอนหลังลงกับพนักพิงด้วยความเมื่อยขบ ร่างแน่งน้อยค่อยๆขยับเข้าไปใกล้ โค้งตัวขออนุญาตแล้วเอื้อมมือไปนวดไหล่กว้างให้แผ่วเบา ไม่มีบทสนทนาหลังจากนั้น มือบางละจากหัวไหล่ด้านหลังก่อนจะเอื้อมไปหยิบกาน้ำชาแล้วรินให้ จังหวะที่ร่างน้อยก้มตัวเพื่อเลื่อนแล้วน้ำชานั้นเป็นไปตามกฎของแรงโน้มถ่วง สาบเสื้อร่นลงเผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มดึงดูดสายตาเยือกเย็นให้จ้องมองอย่างเสียความเป็นตัวตน

“ฉันต้องทำอะไรเองด้วยหรือ?” ใบหน้าหล่อเหลานิ่งงันแต่แววตานั้นหญิงสาวรู้ได้ทันทีว่าอีกคนกำลังกลั่นแกล้งตน ร่างบอบบางค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงบนตักแกร่ง มือบางยกแก้วน้ำชาขึ้นป้อนอย่างพิถีพิถัน

“อ๊ะ..” น้ำเสียงแรกเปล่งออกมาเมื่อสองมือแกร่งโอบกอดเอวบอบบางจนเซถลาซบหน้าอกเนื้อแน่นที่ตอนนี้เปลือยเปล่า รอยสักรูปมังกรไฟสง่างามพาดจากกลางหลังขึ้นมายังหน้าอกข้างหนึ่ง แขนทั้งสองข้างเกือบจะไม่มีที่ว่างที่เป็นสีของผิวเนื้อ เป็นธรรมดาที่ยากูซ่าจะต้องสักลายกลบรอยแผลเป็นจากการต่อสู้ เพราะยิ่งมีบาดแผลมากเท่าไหร่ก็ยิ่งแสดงถึงความพ่ายแพ้ในอดีตมากเท่านั้น

รอยยิ้มจุดขึ้นมุมปากข้างหนึ่งของยากูซ่ารูปหล่อ ดวงตาคมจดจ้องลึกลงไปในดวงตากลมคู่นั้น ลึกลับและดำขลับ แต่ก็ว่างเปล่าอยู่ในที  แทบจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เขาเดาไม่ออกเลยว่าหญิงสาวผู้นี้กำลังคิดอะไรอยู่

…เยือกเย็นและมั่นคง

“ชื่ออะไร…” ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปใกล้ ตรงกับตำแหน่งหน้าอกอวบพอดิบพอดี ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวเนื้ออ่อนแผ่วๆ สองมือเย็นเฉียบลูบไล้ผิวกายเรียบลื่นผ่านเนื้อผ้าหนา

“ช.. ชันโยรุ”

“ฉันจะลงไปแช่ออนเซ็น…” สองแขนแกร่งคลายออกจากรอบเอวคอดก่อนที่ร่างน้อยจะค่อยๆลุกออกจากตักแล้วลุกขึ้นเดินตามร่างสูงออกไป เดินออกห่างจากตัวบ้านแบบญี่ปุ่นโบราณเพียงไม่ไกลนักก็พบกับอ่างออนเซ็นแบบเปิดโล่งท่ามกลางธรรมชาติ รอบนอกตกแต่งเป็นโขดหินเลียนแบบอ่างน้ำแร่กลางภูเขาแนบเนียนจนแทบไม่น่าเชื่อว่านี่คือแผ่นดินใจกลางเมืองหลวง

“ถ้าไม่สะดวก เธอกลับออกไปก่อนก็ได้” ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก ใช้จิตวิทยาอย่างหนักผ่านใบหน้าอันเยือกเย็น ร่างบอบบางรู้สึกเพียงว่าสายตาคู่นั้นกำลังต่อว่าเธอว่าทำงานบกพร่องหากไม่ลงไปรับใช้เขาในอ่างนี้ด้วย

ใบหน้าน้อยก้มนิ่งก่อนจะเดินเข้าไปเผชิญหน้า มือเล็กค่อยๆดึงปมคลายชุดยูกาตะท่อนล่างของอีกคนออกจนร่างกายกำยำไม่เหลือสิ่งใดปกปิด มือใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยแก้มใสอย่างทะนุถนอมราวกับเป็นกระดาษแก้วเขียนอักษรโบราณอันบอบบาง เรื่อยลงมายังลำคอระหง สองมือค่อยๆ เลื่อนสาบเสื้อยูกาตะสีหวานออกจากกันเหลือเพียงผ้ารัดหน้าอกด้านใน เป็นครั้งแรกที่ร่างสูงรับรู้ได้ถึงอาการของความประหม่าจากหญิงสาวตรงหน้า ดังบทกลอนหนึ่ง..

…ถึงสตรีผู้นั้นจะเยือกเย็นเพียงใด  ก็พ่ายแพ้แก่สัมผัสบุรุษเสมอ

“……”  ยากูซ่าหนุ่มละกายออกมาแล้วหันหลังก้าวเดินลงอ่างน้ำแร่ออนเซ็น นั่งรออยู่บนโขดหินกลางอ่างกว้างขวางนั้น ลมหนาวพัดหวีดหวิวทิวใบไผ่ลู่ไปมา กระทบผิวกายบางของคนที่ยังยืนชั่งใจอยู่ด้านบน แต่ไม่นานนักหลังจากนั้นร่างอรชรก็ค่อยๆเดินลงไปยืนเผชิญหน้ากัน

“ใครเขาใส่เสื้อผ้าลงออนเซ็นกัน” ร่างสูงก้มมองอีกคนที่ยังมีเสื้อผ้าครบชุด ถึงจะหลุดลุ่ยไปบ้างแล้วก็เถอะ

“ท่านคิริน.. อยากจะถอดให้ไหมคะ” ใบหน้าน้อยช้อนมองอีกคนด้วยความไม่แน่ใจ รอยยิ้มอุ่นค่อยๆเผยขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างห้ามไม่อยู่

… น่ารัก

“แน่นอน..” ดวงตาคมจดจ้องลงไปในดวงตาสีเข้มสุกสกาว ทอแสงจันทร์เปล่งประกายราวกับมีดวงดาวร้อยพันอยู่ในนั้น สองมือค่อยๆปลดปมโอบิที่ผูกอยู่รอบเอวบอบบางอย่างไม่รีบร้อน ค่อยๆ คลายสาบเสื้อออกจากกันทีละชั้น ทีละชั้น

“เธอเป็นใคร..”  มือหนาดึงรั้งผ้าผูกหน้าอกชิ้นสุดท้ายให้ค่อยๆ คลายออกจากกันเรื่อยๆ หน้าอกกลมกลึงขนาดน่ารักจมอยู่ใต้น้ำ โผล่พ้นขึ้นมาเพียงเนินเนื้ออวบเย้ายวน

“คะ?..” ดวงตากลมกระพริบปริบ เอียงคอมองหน้าคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เข้าใจ

“เธอไม่ใช่พวกผู้หญิงขายตัวจากผับเหมือนพวกนั้น” หัวหน้าแก๊งค์ยากูซ่าผู้หลักแหลมหรี่ตามองอย่างเฉียบขาด และคิดว่าตนเองไม่ได้มองอะไรพลาดไป

..ผู้หญิงคนนี้ดูลึกลับเกินไป

“แล้วท่านคิรินคิดว่าฉันเป็นใคร..” รอยยิ้มแรกเผยขึ้นบนใบหน้าอ่อนหวาน รอยยิ้มจุดแก้มให้บุ๋มลงไปทั้งสองข้างอย่างน่ารัก

“ฉันไม่รู้.. ฉันถึงถามเธอ..” มือกว้างร่นชุดยูกาตะออกจากหัวไหล่บางจมลงสู่พื้นอ่างอย่างไม่ใส่ใจ

“อยากให้ฉันเป็นอะไรล่ะคะ..”

“..เป็นของฉัน สองมือใหญ่โอบกอดเอวบอบบางเข้ามาใกล้ เลื่อนลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าให้ขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะโน้มใบหน้าลงประทับริมฝีปากสีสดอวบอิ่มนั้น เรียวลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปเก็บเกี่ยวความหอมหวาน กลิ่นหอมอ่อนๆ นั้นอวบอวลราวกับผุดออกมาทุกอณูผิวละเอียดแม้กระทั่งเวลาแช่อยู่ในน้ำก็ยังไม่คลาย  ปลายจมูกโด่งไล้สูดกลิ่นตั้งแต่ข้างแก้มบาง เรื่อยลงมายังหลังใบหูและซอกคอหอมกรุ่น  ลิ้นชื้นสัมผัสรสหวานของผิวเนื้ออ่อนตามเนินอกอวบอิ่ม ดูดดุนกลืนกินขนขึ้นรอยรักประปราย

“อื้อ…” หัวไหล่เล็กห่อเข้าหาหากันเมื่อปลายลิ้นซุกซนสะกิดหยอกส่วนปลายยอดสีหวาน แผ่นหลังบางแอ่นเข้าหาสัมผัสอย่างไม่รู้ตัว ฟันซี่เล็กขบกัดริมฝีปากบางของตนเองกลั้นเสียงน่าอายจนบวมเจ่อ

“เป็นผู้หญิงของยากูซ่า ต้องเข้มแข็งแบบเธอ ฉันชอบ.. แต่เวลาแบบนี้ ถ้าอ่อนหวานแบบผู้หญิงได้.. ยากูซ่าก็จะชอบมากกว่า..” สองมือขยำกำหน้าอกอูมจนล้นมือพลางสะกิดเย้าเม็ดนุ่มกึ่งกลางจนตั้งชันสู้มือตามแรงอารมณ์

“อ๊า.. อึ่ก… ท.. ท่านคิริน” ร่างบอบบางสะท้านไหวอย่างเกินจะต้านทาน สองแขนเล็กผวากอดลำคอแกร่งของคนตรงหน้าก่อนจะต้องผวาแรงเมื่ออีกคนดูดดุนตวัดเขี่ย รุกเร้าทั้งปากและมือ มือใหญ่ค่อยๆเลื่อนลงส่วนล่าง บีบคลึงต้นขาเรียวยาวก่อนจะค่อยๆ เลื่อนเข้าใกล้ส่วนซ่อนเร้น

ท่านคิรินครับ!!! มีเรื่องด่วนครับ!!!  เสียงลูกน้องคนสนิทร้องเรียกอย่างร้อนรนมาจากด้านในของประตู ทำเอาความรู้สึกเคลิบเคลิ้มหยุดชะงัก ยากูซ่าหนุ่มถอนหายใจก่อนจะโน้มใบหน้าจรดปลายจมูกลงข้างแก้มบางแล้วเดินละกายออกมา ร่างบึกบึนกำยำเดินขึ้นจากอ่างน้ำอุ่นหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาใส่โดยไม่ได้หันกลับมาสนใจร่างน้อยที่อยู่ด้านหลังอีก เรื่องที่สำคัญที่สุดของยากูซ่าคือการต่อสู้ ไม่ใช่รักใคร่

“เกือบไปแล้ว….” เสียงหวานของคนที่ยังหลงเหลือเอื้อนเอ่ยพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก  ลูบจับครีมปิดรอยสักที่อยู่ใต้ชายโครงด้วยความกังวล  มีรอยสักบางอย่างของเขาที่จะให้ใครเห็นไม่ได้ในตอนนี้..

[[ ——- My Yakuza ———]]

“ฝากจัดการต่อด้วย มีอะไรเรียกฉันได้ตลอด”

“ครับท่านคิริน…”  หลังจากจัดการปัญหาเรียบร้อยแล้วร่างสูงของหัวหน้าแก๊งค์ก็กลับมาที่ห้องพัก อ่านรายงานเกี่ยวกับธุรกิจด้านมืดต่างๆที่ทำอยู่รวมถึงรายงานความเป็นไปของสมาชิกแก๊งค์ที่กำลังแฝงตัวแทรกซึมอยู่ตามแก๊งค์อื่น

“ชันโยรุอยู่ไหน..”

“เอ๋…?” ไคทำหน้าแปลกใจเมื่ออีกคนเอ่ยร้องขอ เป็นครั้งแรกที่หัวหน้าแก๊งค์ผู้เยือกเย็นเรียกหาหญิงสาว หากรวมเวลากลางวันแล้วก็แทบจะไม่กี่ครั้ง เอาเข้าจริงๆแล้วเขาแทบไม่ได้สนใจเรื่องสาวๆ หรือของสวยงามเลยสักนิด

…ทำไมต้องเกิดติดใจคนนี้ด้วยนะ

“………”

“เอ่อ ครับ ผมจะไปตามเธอมาพบท่านคิรินเดี๋ยวนี้” เห็นสีหน้าที่เริ่มรำคาญของผู้เป็นเจ้านายแล้วก็ได้แต่รับปากอย่างไม่อิดออดทั้งที่ในใจจะอิดออดมากก็เถอะ

เป็นเวลาไม่กี่อึดใจแต่คนรอรู้สึกราวกับเวลามันผ่านไปอย่างเชื่องช้า ร่างแน่งน้อยในชุดยูกาตะสีขาวมุกชุดที่สามของวันเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนที่นั่งอ่านอะไรบางอย่างอยู่อย่างสงวนท่าที

“มาแล้วหรือ..” เสียงทุ้มเอ่ยถามเพียงเท่านั้นก่อนที่คนมาใหม่จะพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ได้สนใจว่าอีกคนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง

“เจ็ดนาที สิบสามวินาที..  บ้านเธอต้องอยู่ติดรั้วที่นี่ ถึงได้มาเร็วขนาดนี้ ฉันพูดถูกไหม..”

“เปล่าค่ะ  ฉันยังไม่ได้กลับออกไปไหน”

“หมายถึงอยู่รอฉันงั้นหรือ” ว่าพลางหัวเราะเสียงต่ำๆ ในลำคอก่อนจะเดินเข้าไปใกล้แล้วช้อนอุ้มร่างบอบบางขึ้นแนบกาย ขายาวเริ่มก้าวเดินเข้าไปยังห้องห้องหนึ่ง

“ใช่สิ.. หน้าที่ของเธอวันนี้ยังไม่เสร็จเลย” สองแขนโยนร่างบอบบางลงบนเตียงสปริงหลังใหญ่ ก่อนจะตะครุบอีกคนที่พลิกตัวหนีอย่างรวดเร็ว เร็วเกินไปสำหรับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง

“อ๊ะ.. ท… ท่านคิริน เดี๋ยว” สองมือกว้างกระชากปมโอบิคาดหน้าอกออก ตามด้วยออกแรงร่นสาบเสื้อชุดยูกาตะออกจากกันโดยไม่สนว่าจะละลาบละล้วงหน้าอกอิ่มของหญิงสาว

“ฟีนิกซ์…” ร่างสูงจับพลิกร่างอีกคนแล้วก็พบกับสัญลักษณ์นกฟีนิกซ์ไฟที่ตนเองเป็นคนสักให้ตั้งแต่ร่างบางยังเป็นเด็กเล็ก ความจริงแล้วชันโยรุก็คือสมาชิกแก๊งค์ของเขาคนหนึ่งที่มีนามแฝงว่าฟีนิกซ์ ซึ่งถูกส่งไปปะปนกับแก๊งค์อื่นตั้งแต่ยังเด็ก และเติบโตมากับแก๊งค์นั้น เพื่อที่วันหนึ่งจะปลอมตัวกลับเข้ามาทดสอบระบบเก็บความลับของแก๊งค์อีกครั้ง เทียบเท่ากับหากวันหนึ่งมีสมาชิกแก๊งค์อื่นแฝงตัวเข้ามา ทุกคนจะสามารถปกป้องแก๊งค์ไว้ได้มากเท่าไหร่ และในทางกลับกัน หากสมาชิกคนนั้นถูกส่งไปเป็นสายสืบในแก๊งค์อื่น จะสามารถปลอมตัวได้แนบเนียนเพียงใด บนทางเดินของชีวิตยากูซ่า ทุกอย่างเดิมพันด้วยชีวิตและศักดิ์ศรี

“……..”

“อ่อนหัด…”

“คือผม..ผมขอโทษครับท่านคิริน ผมสมควรตาย” ร่างบอบบางรีบหอบเสื้อผ้ากลับมาใส่ปกปิดร่างกายก่อนจะโค้งหัวจรดพื้น  … ให้เสี่ยงตายแค่ไหนก็ได้ แต่ให้มาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เขาก็อยากจะรู้นักว่าจะมีใครต้านทานได้

..โดยเฉพาะการปลอมตัวในฐานะเกอิชามารับใช้คนที่ตัวเองหลงรักตั้งแต่เด็ก

.. ใครมันจะไปเก็บอาการไหว

..รอมานานเกือบสิบปีที่จะได้พบคนคนนี้ใกล้ๆ อีกครั้ง

“นายรู้ไหมว่ากฎของแก๊งค์เรา จะต้องลงโทษคนที่ทำงานพลาดยังไง” นิ้วยาวเชยปลายคางมนของคนที่เอาแต่ก้มหน้าให้เงยขึ้นสบสายตา

“ต้องชดใช้ด้วยชีวิตครับ..”

“ชดใช้จนกว่าฉันจะพอใจ หืม?..” ปลายนิ้วยาวลูบไล้ไปทั่วเรียวปากบางอย่างหยอกเย้า แววตากรุ้มกริ่มและเจ้าเล่ห์แบบนี้ชันโยรุไม่เคยเห็นมาก่อนทั้งชีวิตที่รู้จักและแอบติดตามคิรินวูมาห่างๆ

..คุณเป็นคนแบบไหนกัน

“ผมจะชดใช้ทุกอย่างที่ท่านคิรินพอใจ”

“ก็รู้นี่ว่าอะไรจะทำให้ฉันพอใจ …คืนนี้” ว่าพลางประคองร่างเล็กกดลงกับพื้นเตียงแล้วทาบทับกายแนบแน่น สายตาจดจ้องตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างคุกคามจนคนด้านล่างใจสั่น สองมือเล็กรวบสาบเสื้อทั้งสองเข้าหากันอย่างหวาดหวั่น

“โทษของสายลับฟีนิกซ์ที่ทำงานพลาด คือ.. ทำหน้าที่เกอิชาของเธอให้จบในคืนนี้..” สองมือดึงมือเล็กให้ขยับออกวางลงข้างตัวก่อนจะแหวกชายยูกาตะด้านล่างออกจากกัน สองขาแลกยกชันขึ้นหนีบเข้าหากันเป็นภาพที่แสนจะเย้ายวนอย่างไม่ตั้งใจเพราะถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งลูบไล้ต้นขาด้านในขึ้นสูง

“อื้อ.. ท่านฮะ..” ร่างเล็กบิดเร่าเมื่อมือใหญ่กอบกุมส่วนนั้นขยับเย้าหยอก บดคลึงส่วนปลายอย่างกลั่นแกล้ง อีกมือหนึ่งขยับร่นชุดสวนออกจากหัวไหล่บาง  หน้าอกอูมเหมือนของหญิงสาวทั่วไปทำให้คนมองแปลกใจเพราะความจริงแล้วสมาชิกแก๊งค์ของเขาเป็นผู้ชายทั้งหมด รวมถึงร่างน้อยตรงหน้าเขาคนนี้ด้วย

“ไปได้มาได้ยังไง หืม?…” ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงระหว่างกลางก้อนเนื้อนิ่มสูดดมความหอมนุ่มละมุน ก่อนจะครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่น ดูดดุนทับรอยเดิมที่เคยทำไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา

“อ่ะ…อือ.. ฉีด อื้อ.. ฉีดชั่วคราวเพื่องานนี้แหละฮะ” อกบางแอ่นรับสองมือที่กำขยำอย่างเมามันเร้าอารมณ์ ผวากระตุกกายแรงอย่างเสียวซ่านเมื่อเรียวลิ้นตวัดส่วนยอดสีสดกลั่นแกล้ง

“ดี.. ฉันชอบ”

“อ๊า.. ย..อื้มม..” ร่างอรชรพลิกกายสะท้านไหวคาชุดงามที่ดูเย้ายวนยิ่งกว่าถอดออกจากกายไปทั้งหมด ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอหอมหวานที่คุ้นเคยอย่างดีในเวลาเพียงไม่นานอีกครั้ง ก่อนจะประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มแลกเปลี่ยนสัมผัสโหยหา

“อือ.. ค.. คิริน” เสียงหวานเอ่ยครางแผ่วด้วยความรู้สึกหวามหวิว ทั่วทั้งร่างมันระทวยรวยแรงไปเสียหมด ทั้งกายและใจไม่รู้เลยว่าทำไมถึงยินดีอยากจะเป็นของเขาคนนี้นัก

..รัก.. รักและศรัทธาเหลือเกิน

หลังจากที่ธุรกิจของพ่อกับแม่ล้มละลายและถูกเจ้าหนี้สั่งคนมาตามฆ่าตายหมด เขาก็กลายเป็นเด็กกำพร้าที่เกือบถูกแก๊งค์ยากูซ่าฝั่งตรงข้ามลักพาตัวไปตัดชิ้นส่วนขายตั้งแต่อายุห้าขวบ  ผู้ชายคนนี้ คนที่ชื่อคิรินวู คนที่มีรอยสักเต็มตัวไปหมดคนนี้

..คนที่ให้ชีวิตใหม่แก่เขา

ทั้งชีวิต หัวใจ และจิตวิญญาณ ผมมอบให้คุณทั้งหมดนับจากวินาทีนั้น..

“อ้า.. อื้ออ อึ่ก…” ปลายคางสากน้อยๆ ด้วยไรหนวดหยอกเย้าข้างแก้มบาง จูบร้อนประทับไปตามแนวกรามอย่างหลงใหลกับกลิ่นกรุ่นกายผสมน้ำหอมราคาแพงของคนเบื้องล่าง สองมือเล็กปัดป่ายไปตามหน้าท้องแกร่งเรื่อยขึ้นไปประคองกรอบหน้าหล่อเหลา

ตาคมจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำที่ไหวระริกยามที่เขาเอ่ยชมและสัมผัส มือกว้างโอบ บีบเค้นสะโพกตึงอย่างเสน่หา ริมฝีปากบางสัมผัสแผ่วลงบนปากหยักได้รูปก่อนจะถูกเกี่ยวกระหวัดเปิดทางให้ลิ้นซุกซนเข้าไปแลกสัมผัสร้อนเร่า เรื่อยลงมาฝากฝังความรอยรักสีสดแสดงความเป็นเจ้าของเด็กน้อยในโอวาท สองมือบางกำแน่นที่หัวไหล่แกร่งกล้ามเนื้อกำยำ

“อ้ะ..อื้อ ค..คิริน~” มือกว้าง ลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบ เอวโค้งคอด และบีบคลึง สะกิดหยอกเย้าที่ปลายยอดสีหวาน สัมผัสหยอกเย้าเร่าร้อนราวกับราดน้ำมันลงบนกองไฟที่ลุกโหมกระหน่ำ ทั้งตัวมันปั่นป่วน ครั่นอยากจะถูกสัมผัสจนทนไม่ไหว สองแขนแกร่งที่โอบรัดแผ่นหลังนุ่มลื่น  มือกว้างไล้วนไปทั่วทั้งแผ่นหลังพลางเลื้อยลงต่ำบีบเค้นสองก้อนนิ่มอย่างสนุกมือ

“อ๊า~…อื้มม~” เสียงหวานครางลึกในลำคอ ยามที่ลิ้นร้อนช่วงชิงความหอมหวานเร่าร้อน ขบเม้มหนักหน่วงที่ริมฝีปากตนเองจนบวมเจ่อ มือข้างที่ล้อเล่นอยู่ที่สองเม็ดนุ่มนิ่มบนก้อนกลมอวบอูมจนเริ่มมีอาการตอบรับ

“ฮึก~.. อ๊ะ~..” เสียงครางกระเส่าหวานเมื่อช่องทางนุ่มนิ่มถูกรุกรานด้วยนิ้วยาว ท่อนนิ้วขยับเข้าออกเสียดสีผนังเนื้ออ่อนจะมันตอบรับถี่รัว ไม่นานสิ่งใหญ่โตกว่าค่อยๆ คืบคลานเข้ามาแทนที่ ฝังลึกลงไปด้วยแรงเสน่หายากจะถอดถอน เอวบอบบางยกลอยเพียงแค่สองมือกว้างพยุงขยับเข้าออก

“อา.. ฟีนิกซ์~…”

“อ๊ะ อ๊ะ~  ..~” หน้าหวานซบกับซอกคอแกร่ง พรมจูบอย่างหลงใหล เรื่อยขึ้นมาจูบเย้าที่ริมฝีปากหยักอุ่นร้อน ลิ้นร้อนสีสดส่งออกมาทักทายและบดเบียดกันเร่าร้อนแทบจะหลอมละลายเป็นอันเดียวกัน

จังหวะรักร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ปุยหิมะแรกค่อยๆ โรยตัวร่วงหล่นลงมาทั่วบริเวณรอบนอกบ้าน แต่ก็ไม่สามารถดับความร้อนรุ่มของนักบรรเลงเพลงรักทั้งสองลงได้เลย สองแขนประคองกอด ส่วนล่างประคองจังหวะร้อนคลอกันไปไม่แผ่วผ่อน  กลิ่นเหงื่อกาฬเพิ่มความต้องการรักอบอวล สวนทางกับกลิ่นหอมของเกอิชาคนสวยรอบกาย …ลมหายใจกระเส่าถี่คลอไปด้วยกันทุกวินาที

“อื้อออ อ๊า~ ~…” ร่างน้อยกระตุกเกร็งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะผวากอดอีกคนแน่น ซบหน้าลงกับหน้าอกกำยำ ปลายเท้าสวยเกร็งจิกที่นอนนุ่มอย่างเสียวซ่านในอารมณ์ หยาดน้ำอุ่นไหลล้นกลับออกมาเปรอะท่อนขาสวย

“อืมม~” ฟันซี่เล็กขบกัดริมฝีปากล่างอย่างระงับอารมณ์ภายใต้สติที่เลือนราง ความต้องการก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ ได้แต่คลอใบหน้าใสกับข้างกรอบใบหน้าหล่อเหลาบอกถึงความต้องการปลดปล่อย พลันแตะถึงความปรารถนาในเวลาต่อมา

…นอกจากที่กล่าวมาทั้งหมด ผมยังเป็นทาสรสรักของคุณด้วย คิรินวู

“ต่อไปนายไม่ต้องทำงานเป็นสายลับแล้วนะ” ร่างน้อยนอนหอบในอ้อมกอดเปลือยเปลล่าของอีกคน เสียงทุ้มเอ่ยออกมาท่ามกลางเสียงพูดที่ยังแหบพร่าและหอบเหนื่อย

“ท..ท่านคิริน ให้ผมออกจากแก๊งค์หรอฮะ”

“มาอยู่ใกล้ๆ ฉันแทนนะ ยากูซ่าคนสวยของฉัน”

The END            แท็กคอมเม้นท์ในทวิตเตอร์ได้ที่ >>>> #KY_Yakuza <<<<<

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s