SF :: โชตะค่อนร้อนรัก Part 3

SF :: โชตะค่อนร้อนรัก  Part 3

Pairing :: Kris x Chanyeol

Rate :: NC-17

Author :: KrisYeol_MAMA

Tag :: KYโชตะ  

 

Image

 

 

 

 

“คุณหนูรับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ?” เสียงพนักงานสาวเอ่ยถามอย่างนอบน้อม ท่ามกลางกองเสื้อผ้าราคาแพงเกือบๆ สิบชุดในร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง เด็กผู้ชายที่หน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนเด็กผู้หญิงเดินเข้ามาหยิบจับทุกอย่างอย่างคล่องมือแล้ววางกองรวมกันโดยที่ไม่ได้เข้าห้องลองด้วยซ้ำ  มือเล็กเปิดกระเป๋าสตางค์หาบัตรเครดิตแล้วยื่นให้เธอ เพียงไม่กี่นาทีเธอก็เดินถือบัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดใบเดิมมาคืนให้

 

 

 

 

“ไม่ฮะ อ้อ! ส่งไปที่บ้านตามที่อยู่นี้นะฮะ ผมคงถือกลับหมดนี่ไม่ไหว”  ยิ้มพลางหยิบแผ่นกระดาษโน้ตใบเล็กจากกระเป๋าสตางค์ออกมายื่นให้อีกรอบ พนักงานสามรับไปถือก่อนจะทำตาโต หัวไปกระซิบกระซาบกันใหญ่

 

 

 

 

“นี่เธอๆ คุณหนูชานยอล…นามสกุลอู๋ ที่อยู่บ้านนางห้างอู๋อี้ฟานด้วยอ่ะ ไม่นึกเลยว่าลูกของนายห้างจะน่ารักขนาดนี้”

 

 

 

 

“นั่นน่ะสินะ มิน่า กล้าช็อปแหลกกระจายขนาดนี้” ร่างบางชะลอฝีเท้าเพราะอยากฟังว่าพวกเธอพูดถึงตัวเองว่าอะไรบ้างก่อนที่หัวเราะคิกคักออกมากับตัวเอง

 

 

 

 

“ลูกงั้นหรอ? … ฮิๆ” คิดได้ดังนั้นก็เกิดคิดถึงคนปลายทางขึ้นมา นิ้วเรียวเลื่อนปลดล็อคโทรศัพท์แล้วโทรหาเบอร์โทรที่ไม่ว่าจะเวลาไหนก็จะอยู่อันดับแรกในเบอร์โทรเข้าออก

 

 

 

 

“ ฮัลโหลคุณพ่อฮะ ~..” เสียงหวานกรอกไปตามสายเมื่อได้ยินเสียงคนปลายทางตอบรับ

 

 

 

 

“ว่าไง..” ถึงจะพูดตอบรับห้วนๆ แต่น้ำเสียงอบอุ่นจนคนฟังต้องยิ้มออกมาบางๆ

 

 

 

 

“คุณพ่อกินข้าวเที่ยงหรือยังฮะ”

 

 

 

 

“กำลังกินเลย เธอล่ะอยู่ที่ไหน กับใคร?”

 

 

 

 

“อยู่คนเดียวฮะ อาจารย์ยกเลิกคลาสบ่าย ต้องออกมาหาอะไรกินคนเดียวเหงาจังเลย” เสียงหวานออดอ้อน

 

 

 

 

“ตอนนี้ฉันคุยงานอยู่เลยเด็กดี เดี๋ยวตอนเย็นๆ ค่อยเจอกันนะ”

 

 

 

 

“โอเคฮะ แล้ว.. คุณพ่อคิดถึงชานยอลไหม”

 

 

 

 

“คิดถึงมากครับ..” คนแก้มกลมยกยิ้มอย่างเขินอายและชอบใจ ชอบเหลือเกินเวลาที่คุณพ่อพูดมีหางเสียง ครับอย่างโน้นอย่างนี้ แต่ไม่กล้าบอกหรอกเพราะอย่างไรอีกคนที่อายุห่างกันมาก จะให้มาสุภาพกับเด็กคราวลูกอย่างตนเองก็ดูว่าจะเรียกร้องเกินไป

            คนตัวเล็กเดินเมียงมองหาร้านอาหารไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะชะงักกับคนคุ้นเคยที่เพิ่งจะวางสายโทรศัพท์จากกันเมื่อสักครู่ ร่างสูงของนายห้างเหมืองมองกำลังนั่งกินอาหารญี่ปุ่นอยู่ริมกระจกหน้าร้านกับคนร่างเล็กอีกคน หนุ่มน้อยที่ทาทางจะรุ่นราวคราวเดียวกับตนเอง ใบหน้าน่ารัก ดวงตากลมโตนั่นกำลังคุยจ้ออยู่กับคนของเขา

 

 

 

 

“คุณพ่อ!!..” น้ำเสียงหวานตวัดอย่างไม่พอใจเมื่อคนร่างสูงเอื้อมมือไปลูบผมคนนั่งตรงข้าม ใบหน้าหล่อเหลานั้นกำลังยิ้มอบอุ่นจนคนเฝ้ามองรู้สึกขัดใจ

 

 

 

 

… ทำไมต้องยิ้มหวานให้เด็กนั่นด้วยนะ!

 

 

 

 

[[ ——– Shota ———]]

 

 

 

ติ๊ดๆ

 

 

 

            เสียงพิมพ์ลายนิ้วมือเข้ามาในห้องดังจากข้างนอก คนที่กำลังฮึดฮัดขัดใจนอนอยู่บนเตียงได้แต่ทำหน้าบูดบึ้งก่อนจะยกผ้าห่มคลุมทั้งตัว กอดหมอนข้างซุกหน้าแน่น

 

 

 

“เด็กดี~ นอนแล้วหรอ” มือหนาเปิดผ้าห่มออกด้วยรอยยิ้ม โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงฝังจมูกบนแก้มนิ่ม แต่อีกคนก็สะบัดกายออกแล้วมุดหน้ากับหมอนใบโตเช่นเดิม

 

 

 

“…….”

 

 

 

“เป็นอะไรไป หืม.. คุยกันหน่อยสิ”  ปลายนิ้วยาวเขี่ยคางมนแผ่วเบา

 

 

 

“เปล่าฮะ”

 

 

 

“ไม่เชื่อ..”  สองแขนโอบรัดร่างน้อยเข้ามาใกล้ ก่อนจะซุกจมูกสูดดมซอกคอหอมกรุ่นของเด็กน้อยแสนบริสุทธ์ที่ไม่ว่าจะเวลาใดก็ยังเหมือนๆกับเวลาที่เจ้าตัวนั้นเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จตัวหอมๆ

 

 

 

“ช่างคุณพ่อสิฮะ” ใบหน้าน้อยเอียงหลบทั้งที่ระทดระทวยกับสัมผัสเย้ายวนของอีกคนเต็มที

 

 

 

“เด็กดีของคุณพ่อโกรธอะไรนะ อยากง้อจังเลยครับ..” น้ำเสียงอุ่นเปล่งข้างแก้มบาง เพราะรู้ดีเสมอว่าอีกคนจะพ่ายแพ้เวลาที่ตอนเองพูดอย่างนี้ ได้ผลเมื่อแววตาใสสั่นระริกค่อยๆ หันกลับมาสบตา

 

 

 

“คุณพ่อไปทำอะไรให้งอนล่ะฮะ” ริมฝีปากอวบอิ่มบู้ใส่คนที่ยื่นใบหน้าเข้ามาขโมยหอมแก้มซ้ำอีก

 

 

 

 

“ฉันก็ไม่รู้สิ… อืม.. กลับดึกหรอ? นี่ก็ยังไม่ดึกนะ หรือว่าอยากได้อะไรไหนลองบอกหน่อยสิ ฉันแคร์เธอนะรู้ไหม”

 

 

 

 

“ฮื่อ.. ก็ตอนเที่ยงคุณพ่อไปกินข้าวกับใครมาล่ะฮะ” มือบางยกขึ้นประกบใบหน้าหล่อเหลาด้วยความใจอ่อน เห็นอีกคนทำหน้าเศร้าแล้วมันก็ทนไม่ได้จริงๆ

 

 

 

…ก็ชานยอลรักคุณพ่อมากนี่ฮะ ;___;

 

 

 

“ตอนเที่ยงเหรอ.. อ๋อ~ คยองซู โคคยองซู” ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มคลายกังวลมากขึ้นเมื่อพอจะจับทางออกว่าเด็กขี้งอนนั้นงอนเขาเรื่องอะไร ก็รายนี้น่ะ เห็นเขาอยู่กับเด็กรุ่นราวคราวเดียวกับตัวเองไม่ได้หรอก เด็กดีของเขาหวงเขาอย่างกับอะไรดี

 

 

 

“เขาเป็นใครฮะ?” ช้อนตามองจับผิด แต่สายตาคมนั้นก็จ้องมั่นคงอยู่เพียงแต่ลูกปัดสีชาคู่เดิมไม่หวั่นไหวราวกับจะยืนยันความบริสุทธิ์ใจที่มีอยู่เต็มเปี่ยม

 

 

 

“ลูกชายของหุ้นส่วนที่ร้านเพชรน่ะ เขามาเรียนรู้งานดีไซน์เครื่องประดับ จะเข้าเรียนคณะดีไซน์สาขาออกแบบเครื่องประดับ พ่อแม่เลยฝากให้มาดูงานกับช่างเจียระไนที่บริษัท”  ร่างสูงลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงบุนวมกับผนัง ก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมานั่งพาดบนตักแล้วประคองหัวกลมให้ซบอกตนเอง

 

 

 

“แล้วทำไมคุณพ่อต้องยิ้มหวานให้เขาด้วยล่ะฮะ” คิ้วเรียวขมวดมุ่น ผละหน้าออกมาจากออกแกร่งแล้วเอ่ยถาม

 

 

 

“ก็เขาน่ารัก” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มบาง

 

 

 

“แล้วชานยอลไม่น่ารักหรอฮะ” ลูกแมวน้อยดูโกรธฮึดฮัดยิ่งกว่าเดิมเมื่อคุณพ่อที่รักมาชมคนอื่นว่าน่ารักต่อหน้าต่อตาตนเอง

 

 

 

“แล้วเธอว่าตอนนี้กับตอนที่อยู่กับเขา ฉันยิ้มหวานกับใครมากกว่า”  ใบหน้าคมโน้มลงมาใกล้แล้วยิ้มมองอีกคนอย่างเอ็นดู

 

 

 

… ตอนนี้คุณพ่อยิ้มหวานกว่าตอนนั้นอีกแฮะ (./////.)

 

 

 

“แล้ว.. แล้วทำไมต้องลูบหัวเขาด้วยฮะ” ดวงตาซุกซนกลอกหลบด้วยความเขินอาย ถึงแม้จะเป็นฝ่ายเริ่มและเสนอให้ก่อนในหลายๆครั้ง แต่บทคนร่างสูงจะโรแมนติกขึ้นมาก็เขินจนทำอะไรไม่ถูก

 

 

 

“ก็เขาเป็นเด็กดี”

 

 

 

“ชานยอลก็เป็นเด็กดี ดีกว่าด้วย” พูดพลางอมลมพองแก้มใส่

 

 

 

“แล้วตอนที่อยู่กับเขาและอยู่กับเธอ  ฉันลูบหัวแบบไหนล่ะ หืม…” ว่าพลางโน้มลงจูบเรือนผมนิ่มย้ำๆ จรดปลายจมูกลงย้ำๆ จนคนขี้งอนต้องกลั้นยิ้มไว้

 

 

 

“ชานยอลง่วงแล้วฮะ จะนอน” ว่าแล้วก็คลานลงมาทิ้งตัวนอนบนเตียงนุ่มหันหลังให้อีกคน ใบหน้าหวานแอบยิ้มกับตัวเองพร้อมกับหัวใจที่ยังเต้นแรงทุกครั้งกับความอบอุ่นและโรแมนติกของคนต่างวัยคนนี้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้สึกว่าหัวใจมันเต้นแรงน้อยลงเลยจริงๆ

 

 

 

“แต่ฉันยังไม่ง่วงเลย” มือหนาทาบทับลงบนสะโพกมนของคนนอนหันหลังให้แล้วลูบคลึงเย้าๆ ขยับกายมานอนซ้อนหลังบดเบียดแนบชิดก่อนจะโน้มใบหน้าลงซุกไซ้กรอบคางเรียวมนเย้ายวน

 

 

 

“อ้ะ.. อือ~ คุณพ่ออ่า หยุดเลยนะฮะ” ร่างน้อยสะดุ้งแรงเมื่อมือหนาซุกซนล้วงลึกเข้าไปในกางเกงนอนตัวเล็ก

 

 

 

“แค่มีเด็กคนนี้คนเดียวก็หลงจะแย่แล้ว ไม่ว่างไปยุ่งกับเด็กคนอื่นหรอกนะ” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วก่อนจะตะปบกอดคนที่กำลังขยับถอยห่างให้เข้ามาใกล้ ถอดกระชากชุดนอนลายการ์ตูนออกให้พ้นทาง

 

 

 

 

“ฮิๆ ~ คุณพ่ออย่าน้า อ๊ะ.. อ๊า~ คิกๆ”

 

 

 

 

[[ ——– Shota ———]]

 

 

 

 

“ไม่รู้จะเอามันมาด้วยทำไม” คุณนายนายห้างทองเบะปากใส่คนเดินตามหลังพลางกระซิบกระซาบกับลูกสาว ทั้งที่จะไปเที่ยวกับเป็นครอบครัวแท้ๆ แต่กลับต้องให้คนนอกอย่างชานยอลไปด้วย

 

 

 

“ใช่ค่ะคุณแม่ หมิงหมิงไม่ชอบให้มันมาอยู่ใกล้ๆ เลย” เด็กสาวหน้าตาสะสวยเบ้ปากปรายตามองอีกคน สังเกตมาช่วงระยะเวลาหนึ่งตั้งแต่ที่เจ้าคนใช้ไม่มีหัวนอนปลายเท้าถูกรับมาเป็นลูกบุญธรรมอย่างเป็นทางการ คนที่ชอบประจบประแจงคุณพ่อดูจะตัวติดกันเหลือเกิน จะประจบขอส่วนแบ่งสมบัติเยอะๆ หรือเปล่าก็ไม่รู้!

 

 

 

“เข็นตามมาเร็วๆ!” หมิงหมิงวางกระเป๋ากองบนรถเข็นคันใหญ่ที่คนตัวเล็กกำลังทั้งผลักทั้งดันอย่างทุลักทุเลแต่ก็ไม่เคยปริปากบ่น ถูกกระทำอย่างคนใช้เสมอมาและคงจะตลอดไป

 

 

 

 

“ฮะ…”  ใบหน้าน้อยก้มลงรับโดยไม่ปริปากบ่น ก่อนจะแย้มยิ้มเมื่อคนร่างสูงที่เดินตามหลังมาช่วยเข็นอีกแรงหนึ่ง รอยยิ้มอุ่นนั้นช่วยปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยๆ ที่คอยมีแต่คนกระทำให้เจ็บช้ำ ถึงได้บอกเสมอว่าทั้งโลกเขาต้องการเพียงผู้ชายที่แสนดีคนนี้คนเดียว

 

 

 

 

“คุณพ่อจะไปช่วยมันทำไมคะ มาดูของทางนี้กับหมิงหมิงดีกว่า” เด็กสาวรับคำสั่งจากมารดาให้มาดึงตัวหัวหน้าครอบครัวออกไปจากรถเข็น ดวงตากลมได้แต่มองแผ่นหลังของคนสามคนด้านหน้าอย่างเหม่อลอย

 

 

 

            … หลายครั้งก็เคยคิดว่าคนเองทำผิดหรือเปล่าที่ไปแทรกแซงครอบครัวของคนอื่น ลักกินขโมยกินอยู่ในมุมมืด แต่ก็ไม่ใช่เพราะเขาที่อยากจะเดินเข้ามาอยู่ตรงจุดนี้ เขาถูกดึงเข้ามาจากมือคู่นั้นจนสุดท้ายเขาก็กลับออกมาไม่ทันเสียแล้ว

 

 

 

 

“เลือกของไปก่อนนะ พ่อจะไปคุยงานกับชานยอล” เสียงทุ้มเอ่ยบอกเมื่อสองแม่ลูกกำลังเพลิดเพลินไปกับของจากห้างปลอดภาษีในท่าอากาศยาน

 

 

 

“ทำไมคุณพ่อต้องทำตัวติดกับมัน.. เอ่อ ชานยอลตลอดเวลาด้วยล่ะคะ”

                                             

                                                                                            

 

“ก็เขาเป็นเหมือนเลขาของพ่อ ถ้าถามเธอ เธอจะรู้เรื่องงานที่เรากำลังจะไปคุยไหมล่ะ ไม่ใช่ในหัวมีแต่แผนช็อปปิ้งเหรอ” ชายหนุ่มกลางคนยิ้มสบายๆ ทำเอาลูกสาวนิ่งอึ้งไปทุกครั้งที่เขาถามคำถามอย่างนี้ เพราะสิ่งที่สองแม่ลูกกลัวที่สุดคือการต้องเข้ามาช่วยทำงานอันยุ่งเหยิงของธุรกิจครอบครัว

            สาวน้อยสะบัดสะบิ้งใส่อย่างไม่ชอบใจก่อนจะเดินไปฟ้องแม่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ไกลๆ มันทำงาน ช่วยงานเก่งแค่ไหนกันนะคุณพ่อถึงได้โปรดปรานมันนัก!

 

 

 

“อยากได้อะไรซื้อเลยนะ  บัตรเครดิตที่ฉันทำให้ยังใช้ได้สะดวกอยู่ใช่ไหม” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มอุ่น เดินมาโอบเอวบางที่ยืนรออยู่ไม่ไกล

 

 

 

 

“ไม่อยากได้อะไรหรอกฮะ ง่วงนอนมากกว่า” เด็กขี้เซายิ้มอ้อนซุกหน้าลงกับอกแกร่ง มือหนายกขึ้นลูบผมนิ่มแผ่วเบาแล้วปล่อยให้อีกคนซบอยู่อย่างนั้น อยากจะปลอบ อยากจะขอโทษทดแทนที่สองคนนั้นทำร้ายๆ กับคนร่างเล็กตลอดมาโดยที่ตนเองห้ามได้ไม่มากเท่าที่ควร

            เครื่องบินทะยานลัดฟ้าไปยังจุดหมายปลายทางที่ประเทศบรูไน  โรงแรมที่พักหรูระดับห้าดาวอยู่ไม่ไกลจากเหมืองอัญมณีที่จะมาดูงานมากนัก จองแยกทั้งสี่ห้องของทั้งสี่คนด้านหน้ามองออกไปเป็นหาดส่วนตัวของโรงแรมที่มีทั้งสระว่ายน้ำและชายหาดขาว ส่วนสวนของโรงแรมมีทางเดินสะพานไม้เชื่อมไปยังศาลาบังกะโลกลางน้ำ

 

 

 

 

“ฮ่ะๆ..” ร่างสูงของนักธุรกิจหนุ่มใหญ่นอนพักผ่อนอยู่บนเปลตาข่ายต่อกับพื้นบังกะโล เบื้องล่างเห็นน้ำทะเลสีฟ้าใส มีไฟสลัวๆ ในตอนกลางคืนดวงเล็กๆให้ได้เห็นปูปลาตัวน้อย เสียงทุ้มหัวเราะเมื่อเด็กขี้อ้อนเดินลงมานอนกอดในขณะที่ตนเองนอนพักสายตาอยู่เงียบๆ

 

 

 

 

“คุณพ่อเหนื่อยเหรอฮะ ชานยอลนวดให้ไหม” ร่างน้อยลุกขึ้นนั่ง สองมือค่อยๆ บีบนวดขมับให้อีกคนอย่างที่เจ้าตัวชอบ คนนอนอยู่ยกหัวขึ้นหนุนตักบาง มือเย็นเฉียบยกขึ้นลูบไล้ขาเรียวที่ใส่กางเกงขาสั้น

 

 

 

“อยู่กับเธอฉันไม่เคยเหนื่อยนะ”  ว่าพลางดึงมือนุ่มนิ่มนั้นมาจุมพิตแผ่ว

 

 

 

“คิกๆ ปากหวานจังเลยฮะ” รอยยิ้มหวานแก้มบุ๋มนั้นทำเอาคนมองยิ้มตาม

 

 

 

 

“เธอชอบธุรกิจนี้ของฉันไหม?”

 

 

 

“อืม.. เท่าที่ดูรายละเอียดก็น่าสนุกดีนะฮะ คุณพ่อถามทำไมเหรอ?” ตากลมกระพริบปริบ

 

 

 

“ฉันจะยกให้เธอ” อีกคนลุกขึ้นนั่ง ประคองหน้าหวานให้ตั้งใจฟัง

 

 

 

“อ..เอ๋?..”

 

 

 

“เป็นของเธอทั้งหมดเลย  ฉันอยากจะให้เธอมากกว่านี้ แต่ธุรกิจที่นู่นไม่มีอะไรที่จะยกให้ได้ง่ายๆ  เพราะอะไรหลายๆอย่าง ฉันจึงอยากยกธุรกิจที่นี่ให้เธอทั้งหมดเลย”

 

 

 

“แต่.. แต่คุณพ่อเหนื่อยกับมันมากนี่ฮะ คุณพ่อรักธุรกิจเหมืองอัญมณีมากกว่าเหมืองทองอีกไม่ใช่หรอฮะ… ชานยอลว่ามันมากเกินไป ชานยอลแค่อยากจะช่วยงานคุณพ่อแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้อยากได้อะไรเป็นของตัวเองเลย”

 

 

 

“ฉันแค่อยากให้ ..อยากให้เธอ เด็กดี”

 

 

 

“คุณพ่อของชานยอล..” น้ำตาอุ่นรื้นขอบตากลม

 

 

 

 “ฉันเคยบอกหรือยัง …ว่าฉันรักเธอ

 

 

 

 

“ฮึก.. ไม่เคยฮะ ชานยอลไม่กล้าถาม เพราะกลัวคำตอบของคุณพ่อ กลัวว่าคุณพ่อจะเพียงแค่อยากมีชานยอลไว้กอด”

 

 

 

 

“ฉันเคยคิดอย่างนั้น พยายามหลอกตัวเองว่ามันเป็นแค่ความหลง และสักวันฉันก็จะกลับมาอยู่กับครอบครัวของฉันตามเดิม แต่ไม่เลย.. นานวันฉันยิ่งรักและต้องการเธอ ต้องการเธอคนเดียวจนไม่อยากแบ่งเวลาไปอยู่กับคนอื่น”

 

 

 

 

“..ชานยอลรักคุณพ่อ รักมากที่สุดเลยฮะ”

 

 

 

 

“รอฉันนะ ฉันจะไม่ให้เธอต้องอยู่ในเงาอย่างนี้ตลอดไป รอฉัน” ดวงตาคมจดจ้องมั่นคงอยู่เพียงดวงหน้าสวยหวานนั้น มันไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ภายนอกที่เขาหลงใหล เด็กคนนี้มีหัวใจที่บริสุทธิ์และดีงามที่ว่าเมื่อไหร่ก็ทำให้เขาอบอุ่นหัวใจได้ทุกครั้ง ไม่ใช่แค่ชานยอลที่โหยหาความรักจากเขา เพราะทั้งชีวิตเขาก็เพิ่งจะรู้จักคำว่ารักจากเด็กคนนี้ เขาถูกบังคับให้แต่งงานโดยที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้าเจ้าสาวด้วยซ้ำ แทบจะไม่ต้องพูดถึงความรักใคร่ชอบพออย่างอื่น  เนิ่นนานกว่าที่เขาจะรู้ตัวว่าตนเองโหยหาความรักและความอบอุ่นก็พบว่าอ้อมกอดเล็กๆ นั้นโอบกอดเขาไว้เสมอ  

 

 

 

 

“นานแค่ไหนชานยอลก็จะรอ” ร่างน้อยโผเข้ากอดอีกคนแล้วดันกายแกร่งให้นอนราบกลับลงที่เดิม ซบใบหน้าลงบนแผ่นอกอุ่น ทิ้งน้ำหนักลงบนร่างแข็งแรงนั้น ฟังเสียงหัวใจที่ดังไปพร้อมๆ กันเนิ่นนานกว่าเสียงเล็กจะเริ่มบทสนทนาขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

 

 

“รอยสักอันนี้ของคุณพ่อหมายความว่ายังไงเหรอฮะ” ร่างน้อยที่ผละออกมานอนข้างๆ เอ่ยถาม ริมฝีปากอิ่มประทับลงที่ลำแขนแข่งแกร่งที่ประดับรอยสักสีดำรูปอะไรสักอย่างที่เขาดูไม่ออกเลยสักครั้ง

 

 

 

 

“เป็นรูปแมงป่องของเกาะบอร์เนียวที่เราอยู่ตอนนี้ มันมีความหมายว่ามีพลัง เอาชนะศัตรูได้ แต่สมัยเป็นวัยรุ่นฉันก็สักไปงั้นๆ แหละ เห็นมันเท่ดี”

 

 

 

 

“ฮิๆ คนแก่ชอบพูดถึงอดีตว่าสมัยนู้น สมัยนี้” หัวเราะเสียงใสด้วยความขบขัน

 

 

 

 

“ก็ตอนนี้ฉันแก่แล้วนี่ ใครจะเด็กเหมือนเธอ.. เด็กร้ายเดียงสา” มือหนายกขึ้นบีบจมูกเล็กดึงส่ายไปมาด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

 

 

 

“คุณพ่อยังไม่แก่สักหน่อยฮะ ยังหล่ออยู่เลย เขาว่ากินเด็กจะเป็นอมตะนะฮะ คิกๆ” นิ้วเล็กไล้เขี่ยไปตามกรอบหน้าคม ในสายตาของชานยอลนั้นคริสทั้งหล่อและทั้งเก่งจนลืมที่จะคิดเล็กคิดน้อยเรื่องอายุไปเลย ..แถมอย่างอื่นก็….

 

 

 

 

“อย่างนั้นก็ต้องกินเยอะๆ เลยดีกว่า” ดวงตาคมเจ้าเล่ห์จดจ้องไปทั่วทั้งร่างเย้ายวน ร่างบางใส่เสื้อกล้ามตัวโคร่งคอแหวกลึกยาวคลุมลงมาถึงต้นขาอ่อน

 

 

 

 

“คิกๆ อื้อ.. เดี๋ยวใครก็มาเห็นหรอกฮะ อ๊า~” ร่างน้อยถูกกอดรัดซุกไซ้ไล้จูบไปทั่วทุกพื้นที่ร่างกายหวานเย้ายวนจนกลิ้งตกขอบเปลตาข่ายลงน้ำทะเลตื้นด้านล่าง

 

 

 

 

“งื่อ คุณพ่ออ่า~..” สองแขนกอดคอคนตรงหน้าแน่นด้วยลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดมาต้องผิวกายเป็นระยะ เสื้อตัวบางเปียกแนบกายโค้งคอดไปทุกส่วน ใบหน้าหวานเปียกปอนไปด้วยหยดน้ำ เส้นผมสีอ่อนยาวระหัวไหล่มนลู่ลงข้างแก้ม

 

 

 

 

            ใบหน้าเพียบพร้อมค่อยๆ เลื่อนเข้าหากัน ริมฝีปากดึงดูดกันอย่างโหยหา เรียวลิ้นแทรกซึมสัมผัสเก็บเกี่ยวทุกความหวานละมุน จมูกโด่งละออกมาไล้แตะแล้วเปิดปากลิ้มชิมรสของหัวไหล่ขาวเนียน มือบางลูบไล้ไปทั่วทั้งหน้าอกเนื้อแน่นก่อนจะยกทั้งสองแขนขึ้นคล้องลำคอแกร่ง สองขาเล็กยกขึ้นเกี่ยวเอวสอบอย่างรู้งานเมื่อมือหนาค่อยๆ ขยำคลึงบั้นท้ายนิ่ม ค่อยๆ เลื่อนกางเกงและเจ้าตัวจิ๋วลงมาเบื้องล่าง

 

 

 

 

“อ๊า~..ค.. คุณพ่อฮะ” น้ำเสียงหวานเย้ายวนครางแผ่ว สะท้านกายเมื่อถูกเรียวนิ้วยาวลูบไล้หยอกเย้าปากทางนุ่มอุ่น พร้อมทั้งสัมผัสดุนดันจากทางด้านหน้า มือเล็กสั่นเทาค่อยๆ ช่วยร่นกางเกงเดินชายหาดของร่างสูงอกลงให้  หน้าอกบางแอ่นเข้าหาอีกคนเมื่อยอดอกสีหวานถูกครอบครองตวัดลิ้นหยอกหนักหน่วง ร่างกายบอบบางถูกฝึกให้ไวต่อสัมผัสเร่าร้อนมาตั้งแต่อายุยังน้อย เพียงสัมผัสเริ่มต้นก็ทำเอาอ่อนระทวยไปเสียทั้งตัว

 

 

 

“เด็กดี~…” เสียงทุ้มกระซิบแหบพร่า ขยับจังหวะรักร้อนจนอุณหภูมิของน้ำรอบข้างไม่อาจต้านทานได้ สะโพกบอบบางขยับสวนเข้าออกตามจังหวะกระแทกกระทั้นจากคนชิดใกล้ เสียงเล็กหอบกระเส่าซบไหล่กว้าง

 

 

 

 

“ชานยอล อ๊ะ~ รักคุณพ่อ..”

 

 

 

 

ในเมื่อคุณพ่อบอกให้ชานยอลรอ.. ชานยอลก็จะรอ   รอวันที่คุณพ่อจะเป็นของชานยอลคนเดียว

 

 

 

 

To Be continue….  แท็กคอมเม้นท์  #KYโชตะ  ขอบคุณค่า

 

 

 

 

[[ ——– Shota ———]]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s