SF :: โชตะค่อนร้อนรัก Part 2

Image

 

 

 

SF :: โชตะค่อนร้อนรัก Part 2

Pairing :: Kris x Chanyeol

Rate :: Shotacon NC-17

Author :: KrisYeol_MAMA

Tag :: #KYโชตะ

 

 

 

 

 

            เป็นเวลาห้าทุ่มเศษๆ ภายในคฤหาสน์ตกแต่งสไตล์ยุโรปบัดนี้กำลังเงียบเชียบเพราะทั้งเจ้านายและคนงานต่างแยกย้ายไปพักผ่อนตามธรรมดาของวงจรการใช้ชีวิต แต่มีร่างน้อยๆที่กำลังค่อยๆ ย่องเดินมายังหน้าห้องหนังสือชั้นบนของบ้าน ห้องที่ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าเข้าไปล่วงล้ำ เพราะต่างรู้กันดีว่าคุณท่านหวงหนังสือและมีโลกส่วนตัวสูง นอกจากแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดได้อาทิตย์ละครั้ง ครั้งละหนึ่งชั่วโมงแล้วบุคคลอื่นก็ไม่ค่อยได้รับอนุญาตให้เข้าไปยุ่งย่าม ยกเว้น…

 

 

 

ติ๊ดๆ!

 

 

 

            เสียงสแกนลายนิ้วมือดังขึ้นเบาๆ เมื่อนิ้วเล็กค่อยๆ วางทาบลงไปทันใดประตูไม้สักเรือนงามก็คลายล็อคออก ใบหน้าน้อยของลูกแมวย่องเบาหัวซ้ายขวาก่อนจะรีบเดินเข้าไป ใบหน้าหวานเศร้าสร้อยเพราะคืนนี้คุณพ่อคนดีของเจ้าตัวบอกไว้ว่าจะไม่ได้แวะมา ‘อ่านหนังสือ’

 

 

            หลังจากวันแรกที่ถูกพาตัวมาที่นี่ ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบๆ สี่ปีเห็นจะได้ เด็กน้อยที่ถูกล่อลวงด้วยข้าวของเงินทองและคำพูดที่หวานละมุนราวเปลี่ยนไปคนละคน อาจจะเป็นเพราะชายคนนี้บันดาลให้ทุกสิ่งที่เขาไม่เคยมี ข้าวของหรูหราฟุ่มเฟือย ได้อวดได้อ้างคนอื่นๆ อย่างไม่อายใคร ความรัก ความอบอุ่น และอ้อมกอดในคืนที่เหน็บหนาว ทั้งที่เมื่อก่อนถึงแม้จะป่วยจนเจียนตายคาเรือนคนใช้ก็ไม่มีใครเหลียวแล

            คริสเซ็นรับชานยอลเป็นลูกบุญธรรมตามกฎหมายเพื่อที่จะได้ยกฐานะและดูแลอีกคนได้อย่างเปิดเผยไร้ข้อครหา โดยอ้างกับภรรยาว่าอยากมีลูกชายสักคนเพื่อสืบสกุล ทั้งที่ตนเองเป็นคนเซ็นจัดการให้แพทย์ทำหมันถาวรให้ภรรยาเองเมื่อครั้งเธอผ่าคลอดลูกสาวเมื่อ 20 กว่าปีก่อน…

 

 

…คงไม่มีเด็กคนไหนอยากเกิดมาโดยปราศจากความรักของพ่อกับแม่

 

 

            ฉากหน้าของทุกคนในบ้าน ไม่ว่าจะเป็นลูก ภรรยา และคนงานคนอื่นๆ ต่างก็เห็นเหมาะเห็นสมควรว่าชานยอลเป็นเด็กดี ฉลาด และขยันช่วยแบ่งเบาภาระงานของหัวหน้าครอบครัว ปีนี้ชานยอลเข้ามหาวิทยาลัยพอดี ร่างบางตั้งใจสอบเข้าคณะบริหารธุรกิจเพื่อที่จะได้มาช่วยเหลือธุรกิจของ ‘คุณพ่อ’

            ในคราวแรกนั้นภรรยาและลูกของคริสก็ค้านหัวชนฝาไม่ให้เจ้าตัวเอาคนใช้ที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าอย่างชานยอลเข้ามาแบ่งสมบัติและขึ้นมาเทียบชั้นกับตน แต่เมื่อนายห้างใหญ่มอบหมายให้ทั้งสองเข้ามาลองช่วยดูแลธุรกิจที่เล็กที่สุดของครอบครัวเพียงสองสามวันพวกเธอก็ยอมแพ้กับความเหน็ดเหนื่อยนั้น เพราะถนัดในด้านการใช้เงินและออกไปช็อปปิ้งถลุงเงินถุงเงินถังมากกว่า เห็นแก่หัวหน้าครอบครัวที่ดูแลธุรกิจคนเดียวจึงยอมรับชานยอลในแง่ของคนที่มาช่วยหาเงินให้ใช้โดยที่คริสจะได้เหนื่อยน้อยลงกว่าเดิมเท่านั้น

 

 

 

“คุณพ่อฮะ..” ร่างอรชรก้าวขึ้นไปนอนบนเตียงกว้างที่เป็นสนามรักให้หนุ่มใหญ่ได้กกกันกันทุกคืน ตั้งแต่คืนนั้น ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งไม่มีวี่แววว่าจะจืดจาง นานวันทั้งสองยิ่งต้องการกันและกันมากขึ้น ยิ่งได้เสพสมยิ่งหลงใหลในตัวกันและกัน

            เด็กน้อยไร้เดียงสาที่ถูกสอนบทรักก่อนวัยอันควรเติบโตมากับความเสน่หาและสัมผัสร้อนเร่าที่ทำให้ร่างบอบบางต้องการและเสพติดมันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด รู้สึกกระวนกระวายและนอนไม่หลับหากไม่ได้หลับไปพร้อมสัมผัสยั่วเย้าของสองมือหนาอันคุ้นเคยและอ้อมกอดอุ่นนั้น

 

 

“อือ..คุณพ่อ..” มือบอบบางลูบไล้ไปทั่วร่างกายของตนเอง ซุกใบหน้าหวานสวยลงกับหมอนใบโตของคนที่กำลังคะนึงหา สูดดมกลิ่นกายที่ติดอยู่ทุกอณูด้ายนั้น ดวงตากลมปรือปรอยเมื่อกำลังจินตนาการว่าเจ้าของกลิ่นกายนั้นกำลังไล้มือสัมผัสไปทั่วร่างของตนเอง

 

 

…คุณพ่อทำให้ชานยอลเสพติดสัมผัสของคุณพ่อมากเกินไปแล้ว

 

 

..มากเกินไปจริงๆ

 

 

กริ๊ก!

 

 

“อ๊ะ!.. ค.. คุณพ่อฮะ” ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงเบิกตาสะดุ้งเมื่อร่างสูงใหญ่กำลังยืนจดจ้องมาทางตนเองด้วยสายตาร้อนแรงราวกับจะกลืนกิน

 

 

 

“เด็กดี….” ใบหน้าคมคายที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยังคงหล่อเหลาเพียบพร้อมเอ่ยพลางยิ้มบาง มองเด็กช่างยั่วที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขางบางตัวใหญ่ของตนเองวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา

 

 

 

“ไหนคุณพ่อบอกชานยอลว่าคืนนี้จะไม่มาไงฮะ” ร่างอรชรซุกอกแกร่งออดอ้อนราวกับลูกแมวตัวน้อยที่กำลังเอาอกเอาใจเจ้าของ ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบข้างแก้มคร้านที่ตนเองหลงใหลเหลือเกิน

 

 

..จากความกลัว ความโกรธในคราวแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความรัก.. รักเพราะเจ้าของชีวิตที่ให้ทั้งชีวิตได้เกิดใหม่ใจดีกับเด็กกำพร้าคนนี้เหลือเกิน

 

 

“กลัวว่าเด็กแถวนี้จะนอนไม่หลับ” เสียงทุ้มเอ่ยพลางยกมือขึ้นจับปอยผมยาวที่ระข้างแก้มบางขึ้นทัดใบหูให้ เผยให้เห็นสองแก้มสวยที่เปลี่ยนรูปไปจากเด็กแก้มกลมเมื่อหลายปีก่อน  แววตาหวานฉ่ำนั้นยังจดจ้องเขาด้วยความภักดีและซาบซึ้งตลอดมา เรียวหน้าหวานเข้ารูปกว่าเดิม ริมฝีปากบางแดงเย้ายวน และจมูกเล็กที่โด่งรั้น นานวันก็ยิ่งหลงใหลจนอยากจะเก็บเอาไว้เป็นของตัวเองคนเดียว

 

 

 

“ก็ใช่น่ะสิฮะ.. ถ้าไม่ได้นอนกอดคุณพ่อ ชานยอลต้องนอนไม่หลับจนถึงเช้าแน่ๆ เลย” เสียงหวานออดอ้อน ทำหน้าตาน่าสงสารปนน้อยใจ ก็เพราะร่างสูงจะต้องแบ่งเวลาตอนเย็นให้ลูกและภรรยาของเขาตามครรลองของครอบครัวอบอุ่นทั่วไป ถึงแม้จะไม่ได้รักภรรยาอย่างคนรัก แต่อย่างน้อยเธอก็เป็นแม่ที่ดี ดูแลลูกได้ไม่ขาดตกบกพร่อง ในขณะเดียวกันหมิงหมิงก็เป็นเลือดเนื้อของเขา ไม่ว่าจะเกิดจากเขากับใครเขาก็คือพ่อ

 

 

 

“ถ้าต้องอยู่ไกลกันแล้วจะทำยังไงล่ะหืม?” มือหนาลูบแก้มบางแผ่วก่อนจะโน้มหน้าลงจุมพิตที่ปลายจมูกซุกซน

 

 

 

“คุณพ่อจะไปไหนฮะ ชานยอลไม่ยอมนะ ชีวิตชานยอลมีแค่คุณพ่อคนเดียว คุณพ่อเคยบอกชานยอลว่าถ้าเป็นเด็กดีของคุณพ่อแล้วคุณพ่อจะไม่ทิ้งชานยอลไงฮะ” ดวงตากลมสั่นระริกรื้นน้ำตา รีบโผเข้ากอดร่างสูงตรงหน้าแน่น

 

 

 

..กลัว  กลัวเหลือเกิน  ไม่อยากกลับไปโดดเดี่ยวอีกแล้ว

 

 

 

“อาทิตย์หน้าฉันจะไปคุยธุรกิจเหมืองเพชรที่บรูไน พาคุณผู้หญิงกับหมิงหมิงไปด้วย”

 

 

 

“ไม่เอานะฮะ คุณพ่อห้ามไปไหนนะ” ใบหน้าหวานส่ายไปมาอย่างไม่ยอมรับ ร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้

 

 

 

อิจฉา… อิจฉาทุกคนที่ได้รับความรักความอบอุ่นจากคุณพ่อ อิจฉาเวลาที่ครอบครัวนั้นมีความสุข มีพ่อ แม่ และลูก ในขณะที่ตนเองต้องนอนเหงาอยู่คนเดียว รอให้เขาเจียดเวลามาหาดึกๆ อย่างนี้ทุกคืน ความกลัวเกาะกินหัวใจจมดิ่งลงกับห้วงความคิดของตนเองจนไม่ฟังเหตุผล

 

 

 

“ชานยอลมีเหตุผลหน่อยสิ ฉันไปทำธุระนะ”

 

 

“เหตุผลของชานยอลมีแต่คุณพ่อ ทั้งชีวิตของชานยอลมีแต่คุณพ่อ ชานยอลรักคุณพ่อ ชานยอลไม่ชอบให้คุณพ่อไปมีความสุขกับคนอื่น” หัวกลมๆซุกเข้ากับหน้าอกแกร่งพลางสะบัดไปมาอย่างไม่รับรู้  รัก.. รักมากจนไม่อยากให้ไปใจดีกับใครคนอื่นนอกจากตนเอง

 

 

 

“คนอื่นที่เธอว่านั้นลูกเมียของฉันนะ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ ให้อีกคนได้สติ เขาเองมีความสุขดีอยู่แล้วที่ร่างบางรักและเทิดทูลอย่างนั้น แต่เขาเป็นห่วงว่าจะทำให้อีกคนคิดมากและระแวงทุกคนที่อยู่ใกล้เขา

 

 

 

“ชานยอลก็เป็นเมียคุณพ่อ! ถ้าชานยอลเป็นผู้หญิงชานยอลจะมีลูกให้คุณพ่อได้น่ารักกว่าคุณหมิงหมิงอีกสีกสิบเท่า!” พูดออกไปโดยไม่ได้คิดตามประสาเด็กน้อย

 

 

 

“อู๋ชานยอล!”

 

 

 

“ฮึก…ฮึก คุณพ่อว่าชานยอล” ใบหน้าน้อยนิ่งอึ้งสุดชีวิต เป็นครั้งแรกที่ร่างสูงขึ้นเสียงกับเขาและดูท่าทางจะโกรธมากขนาดนี้ ใบหน้าหวานไม่แสดงออกอารมณ์อื่นใดนอกจากเบิกตาจดจ้องแววตาพิโรธของดวงตาคมที่เคยอบอุ่นคู่นั้น พลันน้ำตามากมายก็หลั่งไหลลงมาโดยที่ไม่ได้กลั่นตัวเสียด้วยซ้ำ

 

 

 

“ฉันขอโทษ.. แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะว่าเธอนะ”

 

 

 

“คุณพ่อโกรธชานยอลเพราะชานยอลเป็นเด็กไม่ดีหรอฮะ ฮือ… คุณพ่อไม่รักชานยอลแล้วหรอฮะ ฮึก.. คุณพ่ออย่าเบื่อชานยอลนะฮะ อย่าทิ้งชานยอลนะ ชานยอลจะเป็นเด็กดี ชานยอลขอโทษ” ร่างบอบบางสั่นสะท้านโผเข้ากอดอีกคนแน่นพลางสะอึกสะอื้น

 

 

 

กลัว.. กลัวที่จะต้องเดินกลับไปมีชีวิตตัวคนเดียวอีก

 

 

 

“ชานยอล…ฟังฉันนะ ฉันไม่ได้โกรธเธอ ฉันแค่กลัวว่าเธอจะเผลอไปพูดแบบนี้ให้ใครคนอื่นได้ยิน แล้วต่อไปเราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไงล่ะจริงไหมเด็กดี ฉันอยากอยู่กับเธอนานๆ ไง อยากกอดเธออย่างนี้ไปเรื่อยๆ รู้ไหม” อ้อมกอดอุ่นทำให้คนที่กำลังว้าวุ่นกลับมาสงบได้อย่างประหลาด ริมฝีปากอุ่นจุมพิตหน้าผากมนอ่อนโยน ลูบแผ่นหลังเล็กปลอบประโลมให้ใจเย็นลง

 

 

“ฮึก..จริงๆ นะฮะ คุณพ่อไม่โกรธชานยอลนะฮะ” ดวงตากลมช้อนมองอ้อนวอน

 

 

 

“ฉันไม่เคยโกรธเธอ.. ไม่เคย..” ดวงตาคมจดจ้องเข้าไปในดวงตาวูบไหว อย่างที่มีคนบอกไว้ ดวงตาเป็นหน้าต่างหัวใจ หัวใจของชานยอลเปราะบางดั่งแก้วใสที่เขาหล่อหลอมโอบอุ้มดูแลมาตลอด แก้วบางพร้อมแตกสลายได้ทุกเมื่อหากเขาปล่อยมือจากมัน เพราะเขาเองที่ยื่นมือไปฉุดดึงชานยอลขึ้นมาจากผืนดินต่ำต้อยและดูแลอย่างที่เด็กน้อยไม่เคยพบเจอ..ไม่แปลกที่เด็กน้อยจะรักและหวงเขาไว้เป็นของตัวเอง ชานยอลย้ำเสมอว่าเขาเป็นโลกทั้งใบของร่างเล็ก.. เพราะเขาเองทำให้ชานยอลมีความคิดแบบนี้ เพราะเขาทั้งนั้น..

 

 

 

“ฮึก.. ฮือ. ชานยอลรักคุณพ่อ รักคุณพ่อที่สุดเลย ชานยอลจะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้วฮะ” ร่างบางโผเข้ากอดเมื่อได้สติ เพิ่งจะรู้ตัวว่าพูดสิ่งที่ไม่เหมาะสมออกไปจริงๆ

 

 

 

“งั้นก็รีบเข้านอนซะ..พรุ่งนี้มีเรียนเปียโนแต่เช้าไม่ใช่หรอ ถ้านอนดึกเด็กขี้เซาตื่นสายอีกแน่ๆ” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มอุ่นก่อนจะบีบจมูกเล็กพลางจูบซับน้ำทางบนสองแก้ม

 

 

 

“คุณพ่อนอนกับชานยอลที่นี่ไม่ได้หรอฮะ.. ชานยอลเหงา” ดวงตากลมเว้าวอน ดึงมือหนาขึ้นมาแนบแก้มตนเอง

 

 

 

“……….” ใบหน้าหล่อเหลายังคงส่ายไปมาปฏิเสธพลางยิ้มบาง อุ้มร่างน้อยขึ้นแนบอกแล้วไปวางบนเตียง ดึงผ้าห่มแล้วจุมพิตลงบนหน้าผากมนผะแผ่วก่อนจะละกายออกแล้วหันหลังจะเดินกลับออกไป

 

 

 

“ให้ชานยอลเป็นเด็กดีของคุณพ่อนะฮะ…นะฮะ” ร่างอรชรลุกจากเตียงขึ้น สองแขนบางโอบกอดเอวสอบแน่น ก่อนจะละกายออกมาเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวบางของตนเองออก ร่างบอบบางเปลือยเปล่าเดินอ้อนไปยืนเผชิญหน้า ร่างสูงชะงักงันจดจ้องร่างงดงามบริสุทธิ์ที่ตนเองหลงใหลนัก แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างไม่รู้ตัว

            ร่างเล็กยิ้มเอียงอายก่อนจะยืดตัวขึ้นประกบริมฝีปากหยักได้รูปอย่างโหยหา เรียวลิ้นชื้นพัวพันกันอลววนแลกรสหวานฉ่ำ ก่อนที่เสียงหัวเราะเล็กๆจะดังขึ้นเมื่อถูกอุ้มทั้งร่างลอยหวืออย่างที่ตนเองชอบกลับไปบนเตียงอีกครั้ง

 

 

 

…ฉันพ่ายแพ้ให้กับเธออีกแล้วสินะเด็กดีของฉัน

 

 

 

[[ ——– Shota ———]]

 

 

 

“มันจะดีเหรอเสี่ยวลู่  เรากลังวไม่ได้ผลแถมแฟนเราจะเสียใจด้วยอ่า” น้ำเสียงกังวลเอ่ยกับเพื่อนสนิทที่กำลังเดินออกมาจากชั้นเรียนเปียโนของโรงเรียนดนตรีชั้นนำระดับประเทศหลังจากได้ฟังคำแนะนำของคนหน้าหวานวัยเดียวกัน

           

 

ก็ชานยอลอยากไปเที่ยวบรูไนกับแฟนที่จะไปคุยธุรกิจ แต่แฟนไม่ให้ไปด้วย ชานยอลต้องยั่วให้หึงเลยนะ!

 

 

 

“ก็แกล้งทำเป็นสวีทกับเราไง แฟนชานยอลต้องหึงแน่ๆ คราวนี้นะ ชานยอลขออะไรก็ต้องยอมให้ทุกอย่างแหละ” เพื่อนสนิทเอ่ยบอกพลางหรี่ตามองเมื่อเห็นรถคันหรูใกล้เข้ามาเทียบจอดเต็มที แฟนชานยอลจะหล่ออย่างที่เจ้าตัวชอบโม้ให้ฟังหรือเปล่านะ เสี่ยวลู่เห็นแฟนของเพื่อนแค่เงาดำๆมืดๆ บนรถเสมอ ไม่เคยลงมารับเลยสักครั้ง

 

 

 

“แต่ว่า….”

 

 

 

..แฟนเราไม่ใช่วัยรุ่นอย่างเซฮุนแฟนเสี่ยวลู่นี่นา จะหึงเราอย่างที่เสี่ยวลู่บอกหรอ (.////.)

 

 

 

จุ๊บ!

 

 

 

“อ๊ะ!.. เสี่ยวลู่อ่า..” หน้าหวานตกใจตาโตเมื่ออยู่ดีๆ เพื่อนสนิทก็กระโดดมาขโมยหอมแก้มก่อนจะหัวเราะชอบใจวิ่งหนีออกไป

 

 

 

“คิกๆ บ๊ายบายนะ พรุ่งนี้เจอกัน”

 

 

 

“งื่อ… คุณพ่อจะโกรธไหมอ่า..” ใบหน้าหวานบู้ลงอย่างกังวล ยืนกอดหนังสืออยู่ข้างรถคันงานไม่กล้าเปิดเข้าไป

 

 

 

“จะตามเขากลับบ้านเหรอ?” คนขับลดกระจกลงพลางเรียกให้อีกคนขึ้นรถ

 

 

 

“เอ่อ.. เปล่าฮะ..  วันนี้คุณพ่อทำงานเหนื่อยไหมฮะ” คนทำผิดเฉไฉ รีบโยนหนังสือไปหลังรถอย่างไม่สนใจแล้วกอดอ้อนคนที่นั่งทำหน้านิ่ง หอมแก้มซ้ายขวาแล้วผละออกมายิ้มแฉ่ง

 

 

 

“……..” ดวงตาผมเบนสายตามองเล็กน้อยก่อนจะเมินหน้าหนี

 

 

 

“คุณพ่อฮะ.. โกรธอะไรชานยอลเหรอฮะ คุณพ่อคนดีทำไมขี้งอนจังเลยอ่า” นิ้วเล็กจิ้มหน้าอกแกร่งพลางช้อนตามอง คลอเคลียจมูกเล็กข้างกรอบหน้าคม

 

 

 

“คนเมื่อกี๊เป็นใคร ทำไมต้องสนิทสนมขนาดนั้นด้วย ต้องหอมแก้มอำลากันทุกวันเหรอ ไหนเธอบอกว่าแก้มเธอเป็นของฉันคนเดียวไง?” เสียงเข้มเอ่ยถามยืดยาว

 

 

“ง่า… เพื่อนชานยอล ชื่อเสี่ยวลู่ไงฮะ ที่เคยเล่าว่าเสี่ยวลู่เต้นเก่ง ร้องเพลงก็เก่งม๊ากมากเลยฮะ แค่เพื่อนกันเฉยๆ นี่ฮะ”

 

 

“เพื่อนกันวันหลังก็ไม่ต้องหอมแก้ม”

 

 

“……” ใบหน้าหวานหงอยลง ก้มหน้าจนคางชิดอกเมื่ออีกคนพูดน้ำเสียงห้วน

 

 

 

“เมื่อกี๊หอมข้างไหน?” คำถามที่น้ำเสียงอ่อนลงเพราะสงสารเด็กงี้งอนทำเอาคนน่ารักยิ้มหวาน นิ้วชี้เล็กจิ้มลงบนแก้มป่องๆ ของตนเองก่อนจะเอียงรออย่างรู้งาน

 

 

 

“แก้มของเธอเป็นของฉัน” จมูกคมจรดลงกับแก้มหอม สูดลมหายใจลึกด้วยความเสน่หา  ดวงตาคมจดจ้องเข้าไปในลูกปัดกลมวาววับอย่างมีความหมายพร้อมยิ้มมุมปาก รู้ว่าอีกคนไม่ได้ตั้งใจจะสนิทสนมอะไรกับเด็กคนนั้น เพียงแค่แกล้งงอนให้อีกคนอ้อนเอาใจก็น่ารักดี

 

 

 

“หน้าผากก็ของฉัน” จรดจูบที่หน้าผากเนียนเรื่อยลงมาที่ปลายจมูกรั้น

 

 

 

“จมูกก็ของฉัน”

 

 

 

“ปาก…” เสียงทุ้มเว้นช่วงนานก่อนจะยกสองมือใหญ่ประคองใบหน้าเล็กให้เงยขึ้นรับจูบร้อนแรงที่เด็กดีตอบสนองอย่างรู้จังหวะ

 

 

 

“ก็ของฉัน…”  สองสายตาจับจ้องเนิ่นนานก่อนจะละกายออกจากกันเมื่อถูกรถคันหลังบีบแตรไล่ในจุดที่อนุญาตให้จอดได้เพียงชั่วคราว รถคันหรูขับออกไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน วันนี้วันเสาร์ เขาเข้าไปดูแลงานในเหมืองเพียงครึ่งวันแล้วก็ไปหาซื้อของบางอย่างเซอร์ไพรซ์เด็กดีที่ตั้งใจเรียนจนได้คะแนนสอบกลางภาคออกมาเกือบเต็มร้อย

 

 

 

 

“เราจะไปไหนกันหรอฮะคุณพ่อ..” เอียงคอถามคนข้างๆ ตาแป๋วหลังจากรถหยุดนิ่งติดไฟแดงที่เบนทิศออกจากทางกลับบ้าน

 

 

 

“เด็กดีของฉันอยากทำอะไรไหมล่ะ วันนี้ฉันไม่รีบ” มือใหญ่วางลูบบนต้นขาเรียวเล็กเย้าหยอก หันมายิ้มถามอย่างใจดี

 

 

 

“อืม.. ไม่อยากฮะ อยากกลับห้องหนังสือของคุณพ่อแล้ว”

 

 

 

“ฉันก็อยาก..” มือซุกซนล้วงลึกขึ้นสูงก่อนที่สองขาเรียวจะหนีบไว้ทัน

 

 

 

“อ๊ะๆ ชานยอลจะไปค้นหนังสือมาทำรายงานฮะ ไม่ได้อยากทำแบบที่คุณพ่อคิดสักหน่อย” ว่าพลางย่นจมูกใส่คนเจ้าเล่ห์

 

 

 

“เด็กดีขยันเรียนแบบนี้รักตายเลย ฉันภูมิใจในตัวเธอนะ” แววตาคมจ้องมองอย่างจริงจัง เขาไม่แปลกใจเลยกับคำถามที่เขาถามเด็กน้อยคนนั้นเมื่อสี่ปีก่อนว่าอยากได้อะไร ข้าวของราคาแพงมากมายที่เด็กๆลูกคนรวยเขาอยากได้อยากมีไปอวดเพื่อน แต่ชานยอลกลับร้องขอเขาว่าอยากเรียนสูงๆ และผลการเรียนของเด็กคนนี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักนิด

 

 

 

“ชานยอลอยากเป็นเด็กดี ทำให้คุณพ่อมีความสุขนี่ฮะ ถ้าไม่มีคุณพ่อชานยอลก็คงไม่ได้เรียนอย่างที่อยากเรียนจนทุกวันนี้” ว่าพลางยิ้มตาหยีเมื่อผมหน้าม้าปลิวเข้าตา รถยนต์ออกตัวเมื่อสัญญาณเปลี่ยนสี

 

 

 

“ผมยาวแล้ว” มือหนายกขึ้นเล่นผมอีกคนอย่างที่เจ้าตัวชอบ

 

 

 

“ก็.. ก็คุณพ่อเคยบอกว่าชอบให้ชานยอลไว้ผมยาวนี่ฮะ” ตากลมกระพริบปริบ

 

 

 

“ผมยาวแล้วสวย.. สวยมาก ฉันไม่ชอบให้คนอื่นมองเธอ” ยานพาหนคันงามจอดริมสวนสาธารณะ ใบหน้าหล่อเหลาจดจ้องจริงจังก่อนจะดึงมือบางขึ้นมาจุมพิตแผ่ว

 

 

“แล้วชานยอลจะทำยังไงดีฮะ…” คิ้วบางขมวดมุ่นพลางหัวใจเต้นแรงที่อีกคนหึงหวง รู้สึกราวกับเป็นคนสำคัญ

 

 

 

“ทำให้คนอื่นรู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว…”  ตอบเสียงอบอุ่นก่อนจะหยิบเอาแหวนที่ทำมาจากโลหะที่มีค่ามากที่สุดอย่างแพลตทินัม 100% ฝังเพชรน้ำงามรอบวงสลักชื่ออู๋ชานยอลที่ด้านใน สั่งทำพิเศษสวมใส่ที่นิ้วนางอย่างพอดิบพอดี  คนที่ถูกเซอร์ไพรซ์ได้แต่ยิ้มมองน้ำตาคลอ

 

 

 

“น..เนื่องในโอกาสอะไรฮะคุณพ่อ..” สองมือกอบกุมกันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมาปฏิเสธ

 

 

 

“สำหรับทุกวินาทีที่ได้อยู่กับเธอ เวลาของฉันเป็นเวลาพิเศษทั้งนั้น..” ใบหน้าหวานซับสีระเรื่อก้มหลบสายตา

 

 

 

..คุณพ่อโรแมนติกจังเลย >/////////<

 

 

 

“อ้อ..  หยิบของในลิ้นชักออกมาให้ฉันหน่อยสิ..” ใบหน้าน้อยเอียงมองอย่างสงสัยแต่ก็ทำตามอย่างว่าง่าย ก่อนที่บรรยากาศทั่วทั้งคันรถหรูจะเงียบลงอีกครั้ง เงียบลงพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่มีที่สิ้นสุดของคนสองคน

 

 

 

…. ตั๋วเครื่องบินเฟิร์สคลาสจุดหมายปลายทางที่ประเทศบรูไน ของ ‘ อู๋ชานยอล ’

 

 

 

 

 

To Be continue….  แท็กคอมเม้นท์  #KYโชตะ  ขอบคุณค่า แท็กเยอะ อัพเร็ว!!!^^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s