SF :: Beautiful Pain – Krisyeol

 

Beautiful Pain  – Krisyeol

By :: Krisyeol_MAMA

Rate ::  SM-18

Tag :: #KY_SM

 

 

Image

 

 

 

            ควันบุหรี่สีขาวพวยพุ่งออกจากริมฝีปากหยักลอยคละคลุ้งขึ้นไปด้านบนก่อนจะบิดเกลียวสลายตัวไปกับอากาศ  นิ้วยาวคีบบุหรี่มวนเล็กไหวไปมาอย่างอารมณ์ดี ควงตาคมกริบเหม่อมองออกไปนอกระเบียง คืนที่แสนจะมืดมิดแต่ทว่าเขากลับไม่ใส่ใจเท่ากับดวงดาวอีกดวงหนึ่งที่ล่องลอยหนีจากอ้อมกอดเขาไปเกเรอีกแล้ว

 

 

 

 

“พ…พี่คริส!…” เสียงหวานของคนที่ใช้คีย์การ์ดเปิดประตูเข้ามาอุทานขึ้นพร้อมกับสีหน้าตกใจ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอราวกับยังนึกไม่ออกว่าจะพูดอะไร ร่างบางรู้สึกสันหลังชาวาบเมื่อคนที่นั่งหันหลังอยู่ค่อยๆ หันมายิ้มหวานให้ ทีละก้าว ทีละก้าว จนแผ่นหลังเล็กชิดขอบเตียง

 

 

 

 

“ทำไมล่ะครับที่รัก ดีใจที่เจอพี่จนพูดไม่ออกเลยหรอ หืม?” นิ้วยาวที่สวมแหวนโลหะจำลองแบบจะงอยกรงเล็บเหยี่ยวค่อยๆ ใช้ปลายคมเล็บเย็นเฉียบนั้นไล้เขี่ยปลายคางมนเบาๆ อีกคนได้แต่กลืนน้ำลายหนืดลงคอ

 

 

 

 

“น…ไหนพี่คริสบอกว่าจะไปต่างจังหวัดสองสามวันล่ะฮะ กลับเร็วจัง” สองแขนบางโอบรอบเอวแกร่งของคนรัก ใบหน้าหวานยิ้มออดอ้อนก่อนจะยืดตัวหอมแก้มคร้านทั้งสองข้างฟอดใหญ่

 

 

 

 

“กลับมาแอบดู.. ว่าเป็นเด็กดีหรือเปล่า.. แต่ท่าทางต้องผิดหวัง” ปลายจมูกคมไล้สูดดมซอกคอขาวของคนในอ้อมกอด

 

 

 

 

…กลิ่นน้ำหอม  … น้ำหอมของคนอื่น

 

 

 

 

….. รู้ดีเธอน่ะใจร้าย แต่ก็ไม่วายจะยอมรัก
ก็รู้ดีเธอต้องผิดสัญญา แต่ก็รักเธอไม่รู้ทำไม…..

 

 

 

 

“ผม..ผมขอโทษ..” เสียงหวานเอ่ยสั่นเครือก่อนจะกอดร่างของคนรักที่ค่อยๆ ขยับออกห่าง ใบหน้าหล่อเหลานั้นยกยิ้มราวกับไม่ได้ตำหนิติเตียนอะไร แต่ในดวงตาคมคู่นั้นกลับมีน้ำตาคลอ ฉายแววเจ็บปวดอย่างชัดเจน

 

 

 

 

“ขอโทษพี่ทำไมล่ะเด็กดี.. หืม?”

 

 

 

 

“ก็..ผม…..” ร่างบางพูดไม่ออก เพราะรู้ว่าคนรักก็รู้ดีว่าตนเองไปทำอะไรมา

 

 

 

 

…ทั้งนอกกาย และนอกใจ

 

 

 

 

“หึหึ… มีความสุขมากสินะ หื๊ม? อย่างนั้น อะไรที่เป็นความสุขของที่รักพี่ก็ไม่ขัดหรอก.. สิ่งที่พี่ทำให้ไม่ได้.. พี่ยินดีถ้าหากที่รักจะออกไปหาสิ่งเหล่านั้นมาเติมเต็ม.. ความสุขของคนที่รัก ทำไมพี่จะไม่ยินดีล่ะหืม…” ปลายลิ้นแลบเลียติ่งหูเล็กอย่างเย้าหยอก ก่อนจะกระชากเสื้อเชิ้ตตัวบางจนกระดุมขาดกระเด็นไปคนละทิศละทางแล้วผลักอีกคนให้ล้มลงกับพื้นเตียงเสียงดังสนั่น

 

 

 

 

“อ๊ะ!…” ร่างบอบบางสั่นระริก  น้ำตาคลอหน่วยอย่างห้ามไม่อยู่

 

 

 

 

“ช..ชานยอล.. ชานยอลที่รักของพี่ เจ็บมากไหมคนดี หืม พี่ขอโทษนะครับ” ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหัวเราะสะใจกับความเจ็บปวดของอีกคนพลันเปลี่ยนเป็นห่วงหาอาทรอย่างเฉียบพลัน รีบก้าวขึ้นเตียงเข้าไปกอดปลอบประโลมคนร่างบอบบางไว้  ใจอ่อน…แววตาคู่นั้นออดอ้อนจนเขาใจอ่อนทุกทีสิน่า…

 

 

 

 

… เพียง สบตาเธอ ใจดวงเดิม เคลิ้มลอยไป

 

 

 

 

…ทั่วทั้งกายบางท่อนบนนั้นมีทั้งรอยลิปสติกและรอยรักเต็มไปหมด .. มากมายจนไม่รู้ว่ารอยไหนคือรอยที่เขาทำ!

 

 

 

 

“มีความสุขมากใช่ไหม?….สนุกหรอ?” นิ้วยาวค่อยๆ เลื่อนลูบไล้ไปบนร่องรอยเหล่านั้นทีละรอยอย่างเสน่หา  งดงามเหลือเกินกับรอยเลือดเด้งเข้มบนพื้นฉากผิวขาวสีน้ำนม

 

 

 

 

..ที่ทำเขาหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น

 

 

 

 

“……..” ใบหน้าหวานกล้ำกลืนพยักหน้ารับ หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไปหมด เขาเดาอารมณ์คนรักไม่ถูกเลยในวันนี้  ได้แต่ลูบไล้ไปทั่วร่างรวมถึงส่วนกลางกายที่กำลังแข็งขืนถูไถทักทายไปทั่วร่างของเขา เผื่ออารมณ์ขึ้นๆลงๆ ของอีกคนจะได้ผ่อนคลายลงบ้าง

 

 

 

 

“ดีสิ…งั้นมามีความสุขกันต่อดีกว่าที่รัก…” เสียงทุ้มเอ่ยเนิบนาบอย่างไม่รีบร้อน เดินไปหยิบอุปกรณ์สองสามอย่างออกจากลิ้นชักข้างเตียง

 

 

 

 

เพี๊ยะ!!!

 

 

 

 

“อ๊า!!!!!” เสียงหวานร้องระงมเมื่อแส้หนังเงาวับฟาดลงกลางหลังอย่างรุนแรงแต่ก็ขยับหนีไปไหนไม่ได้ ดวงตาคมพิโรจน์กำลังมีความสุขกับท่าทางเจ็บปวดของเขา หากแต่กำมือแน่นกับด้ามจับแส้หนังจนเส้นเลือดปูดโปนไปทั้งแขน

 

 

 

 

“อื้อ…..” สองแขนถูกกระชากขึ้นไปใกล้กับหัวเตียงแล้วถูกพลิกร่างให้นอนคว่ำ เสียงดังคลิกหลังจากสัมผัสเย็นเฉียบที่ข้อมือ  กุญแจมืออันเดิมที่คุ้นเคยล็อคข้อมือเขาเอาไว้

 

 

 

 

“อ่าห์….” ร่างสูงขึ้นมานั่งอยู่ใกล้ๆ คนนอนคว่ำ ดวงตาคมจดจ้องแผ่นหลังบางนั้นอย่างเสน่ห์หา …แผ่นหลังบางที่เต็มไปด้วยรอยแผลและรอยสัก เยอะแยะมากมายจนไม่เหลือที่ว่าง ทั้งรอยแผลจากที่ ‘ของเล่น’ ของเขา… รอยสักที่ทั้งเป็นลวดลายสวยงาม หรือเป็นตัวหนังสือที่เขาเป็นคนสักให้เองกับมือเพราะเป็นช่างฝีมือสักลายอยู่แล้ว… ล้วนแล้วแต่เป็นชื่อของเขาทั้งสิ้น  ชื่อของเขา.. ที่เป็นเจ้าของร่างกายนี้ …

 

 

 

 

..เพียงผู้เดียว

 

 

 

 

“รอยแผลเก่ายังไม่หายเลย…เด็กดีเกเรอีกแล้วนะ..” เสียงทุ้มทำเป็นน้อยอกน้อยใจ ก้มลงแลบเลียแผลมีดกรีดยาวเป็นตัวอักษรภาษาจีน ‘สมบัติของอู๋อี้ฟาน’ ที่ตอนนี้แผลเริ่มแห้งตกสะเก็ดไปแล้วบางส่วน

 

 

 

 

..ลวดลายงดงามที่เขาบรรจงวาดให้กับคนที่รักของเขา  .. ให้ความเจ็บปวดช่วยจดจำว่าคนร่างบางนั้นยังมีเขาเป็นเจ้าของ .. ถึงแม้ว่าจะไปมีความสัมพันธ์กับใครอีกหลายต่อหลายคน นั่นมันก็เป็นเพียงชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้นแหละ  เพราะสุดท้ายแล้ว

 

 

 

 

..ปาร์คชานยอล เป็นของคริสอู๋คนเดียว ทั้งตัว และหัวใจ…

 

 

 

 

“ห่ะๆ…คราวนี้อยากได้คำว่าอะไรดีนะที่รัก ช่วยพี่คิดหน่อยสิ”  กรงเล็บเหยี่ยวที่สวมอยู่บนนิ้วถูกปลดล็อคสลับใบมีดออกมาแทน ปลายของมันลากแผ่วเบาตามพื้นที่หัวไหล่สวยที่พอจะมีที่ว่างเพียงเล็กน้อย

 

 

 

 

“อ๊า…ล..แล้วแต่พี่คริสเลยฮะ.. ร่างกายผมเป็นของพี่  ของพี่ทุกตารางนิ้ว”  เสียงหวานร้องครางเมื่อคมมีดนั้นค่อยๆ กดลึกลงไป ความรู้สึกแสบสรรค์นั้นมันราวกับทำให้เขาหลุดเข้าสู่ภวังค์

 

 

 

 

“ฮึๆ… ชอบจัง..”  มือหนาลูบไล้ปลายคางมนเย้าๆ ก้มลงโลมเลียดูดดื่มหยดเลือดที่ซึมออกมาตามรอยกรีดคำว่า…

 

 

 

 

‘Fuck only me’

 

 

 

 

“ซี๊ดด….”  คนนอนคว่ำซี๊ดปากอย่างถึงใจเมื่อสัมผัสลิ้นชื้นลากผ่านรอยแผลนั้น

 

 

 

 

“พี่รักนายนะ… รักมากที่สุด..” ร่างสูงแสยะยิ้มพลันน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้มทั้งที่ใบหน้ายังคงแต้มเต็มรอยยิ้มอย่างนั้น 

 

 

 

 

            เจ็บหรอ?.. ไม่เท่าที่พี่เจ็บหรอก  นายมีพี่ แต่ก็ออกไปมีอะไรกับคนอื่นไม่ซ้ำหน้าทั้งที่ปากบอกว่ารักพี่คนเดียว  เพราะแววตาของนาย.. แววตาที่ราวกับมนต์สะกดให้พี่ต้องตกหลุมพรางทุกครั้งไป.. ความสุขที่พี่ให้นายไม่ได้ พี่รักนายมากเกินกว่าที่จะห้ามและกักขังนายไว้..

 

 

 

…สิ่งที่นายทำแล้วมีความสุข  ทำได้เสมอ … พี่จะไม่ห้ามเลยสักคำ ขอแต่อย่างเดียว

 

 

 

 

…. อย่าไปจากพี่ก็พอ

 

 

 

 

“อ๊า!!!! อึ่กกก…  ผมรักพี่ อื้อ  รักพี่คริสคนเดียว …ม..ไม่ว่าผมจะไปมีอะไรกับใครอีกสักกี่คน อื้อ.. แต่ผมขอตายในอ้อมอกพี่ อ้า…ที่รัก ” เรียงร้องครวญครางอย่างสุขสมเมื่อด้านหลังถูกรุกรานโรมรันเข้ามาอย่างไม่ปราณีโดยไม่ได้ตะเตรียมความพร้อม  ในขณะที่รอยแผลที่มีคราบเลือดแห้งเกรอะกรังนั้นกำลังถูกรินน้ำตาเทียนสีแดงสดลงไปช้าๆ ..ทีละหยด.. ทีละหยด..

 

 

 

 

..กรีดลงไปให้ลึก ตวัดปลายแส้นั่นลงมาซ้ำๆ  ทำให้ผมเจ็บมากขึ้นกว่านี้

 

 

 

…ทำให้ผมหนีไปไหนไม่ได้ … เพราะพันธนาการความเจ็บปวดของพี่    ….. มันเร่าร้อนเหลือเกิน

 

 

 

..ในเมื่อผมเลิกไม่ได้ อย่างน้อยให้ผมรับรู้  ให้แบ่งเบาความเจ็บปวดพี่ผมทำกับพี่ .. ทำให้ผมเจ็บอีกเรื่อยๆ

 

 

 

“อ๊าาาาาาา…..”  ยิ่งคนด้านล่างส่งเสียงครวญครางมากเท่าไหร่  ร่างสูงที่กระแทะกระทั้นกายบางอยู่นั้นก็เข้าใกล้ความปรารถนาเข้าไปทุกที …

 

 

 

..ในเมื่อความเจ็บปวดคือความสุขของนาย พี่ก็จะมอบให้นายอย่างนี้ไม่มีที่สิ้นสุด

 

 

 

 

…เพราะพี่  ก็หลงใหลความเจ็บปวดที่นายมอบให้ทุกวัน นายเจ็บที่กาย.. ส่วนพี่เจ็บเพราะหัวใจแหลกสลายจากกำมือเล็กๆของนายในทุกๆคืน..  ความเจ็บที่แสนสุขสม จนหนีไม่ไหนไม่รอดแล้วเหมือนกัน

 

 

 

 

…ที่รัก

 

 

 

 

….. หัวใจดวงนี้ไม่หลาบจำ เหมือนโดนซ้ำ ๆ แล้วสะใจ
หัวใจนี่มันงมงาย ตักเตือนไม่เคยฟังกัน


เหมือนโดนเท่านั้นยังไม่พอ ขอยอมเจ็บช้ำมันต่อไป
หัวใจเจ้ากรรมนั้นไซร้ เฝ้าคอยทำร้ายตัวเอง….

 

 

 

หรือว่าที่จริงแล้ว เหตุผลที่ทิ้งกันไม่ได้ เสียทีอาจเป็นเพราะว่า … Sadism กับ Masochism อย่างเรา กว่าจะหากันเจอมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ว่าไหม? ที่รัก… หึหึ..

 

 

The End   ฝากแท็ก   #KY_SM   ในทวิตด้วยนะคะ แฮ่ก =.,=

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s