SF Krisyeol :: Underwear War

SF :: Underwear War

Pairing :: Kris x Chanyeol

Author :: KrisYeol_MAMA

Tag :: KY_กางเกงใน

Talk ::  สังเวยความกามของพี่คริสที่ซื้อกุงเกงในให้น้องฮะ ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

 

 

 

 

 

 Image

 

 

 

[[ ——– Underwear War  ———]]

 

 

 

 

“ฮิๆ พี่คริสอย่านะ งื่อ ไม่เอาน้า คิกๆ” เสียงหัวเราะคิกคักดังลอดออกมาจากห้องนอนของหัวหน้าวงชาวจีนที่ท่าทางจะกำลังเล่นกระหนุงกระหนิงกับ’น้องคนสนิท’อีกตามเคย

 

 

 

 

…พี่น้องท้องชนหลัง หรือชนหน้าก็แล้วแต่ท่าล่ะนะ

 

 

 

 

            ความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่ทุกคนในวงต่างรู้ดีนั้นทำให้ไม่มีใครสงสัยหรือต้องปิดบังอะไรกันอีก แต่เสียงคิกคักอ้อร้อกันทุกค่ำคืนนี่มันน่ารำคาญชะมัดในความคิดของสมาชิกคนที่เหลือนอกห้องนั่งเล่นที่กำลังมองหน้ากันอย่างเบื่อหน่าย

 

 

 

 

 

“เบาๆหน่อยโว้ย !!! ~” เสียงสำเนียงเกาหลีแปร่งๆ ตะโกนมาจากคนหน้าหวานที่นิสัยดิบห่ามตรงข้ามกับหน้าตาอย่างสิ้นเชิง

 

 

“อะไรวะ ขัดคอคนอื่นมันบาปนะโว้ย!!” เสียงทุ้มห้าวตอบสวนกลับออกมาจากด้านในห้องก่อนที่ทุกเสียงจะเงียบลง

 

 

 

 

 

“คิก~ พี่คริสอ่า เห็นไหมพี่ลู่หานดุเลย อ้ะ! จั๊กจี๋นะ” คนหน้าหวานใต้ร่างที่กำลังนอนมุดขดกันอยู่ใต้ผ้าห่มเอ่ยบอกพร้อมเสียงหัวเราะ ก่อนที่คนด้านบนจะเปิดผ้าห่มออกมา ผมเผ้ายุ่งเหยิงสภาพยับเยินทั้งคู่ ที่ตอนนี้คนตัวสูงกว่ากำลังก้มมุดลงไปในเสื้อนอนตัวบางอีกครั้ง

            ปลายจมูกคมไล้เขี่ยหยอกล้อหน้าท้องนุ่มนิ่มจนคนถูกกระทำได้แต่หัวเราะคิกคักอย่างจั๊กจี๋ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังคลอเมื่ออีกคนบิดตัวดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างน่ารัก

 

 

 

 

..เล่นจ้ำจี้   กิจกรรมก่อนนอนทุกคืน =.,=b

 

 

 

 

 

“อ๊ะ.. อ่า พี่คริสไม่เอา” เสียหวานค่อยๆ กระเส่าขึ้นเมื่อฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปทั่วกาย ริมฝีปากอุ่นประทับจูบผิวเนื้อขาวต่ำลงเรื่อยๆ กางเกงชุดนอนกำลังถูกร่นลงไปทุกที

 

 

 

 

 

“ชู่~  เป็นเด็กดีสิตัวเองอ่า” มือกว้างดึงมือบางที่กำลังผลักไสใบหน้าของตนเองขึ้นมาจูบก่อนจะไล้ปลายคางคมลงกับส่วนกลางที่ยังคงอ่อนนุ่ม

 

 

 

 

“อ๊ะ~..” เสียงทุ้มหวานครางกระเส่าเมื่อฟันคมนั้นงับสุ่มพื้นที่เสียจนสะท้านไปทั้งกาย ใบหน้าหวานเชิดขึ้นสูง รู้ตัวอีกทีกางเกงนอนก็ร่นลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า เหลือเพียงกางเกงบอกเซอร์ลายน่ารักที่อีกคนทำหน้าหื่นกระหายดีดเอวยางยืดกระทบหน้าท้องแบนดังลั่นห้อง

 

 

 

 

“พี่คริส! อย่าดึง เดี๋ยวหัวมันยืด” มือบางจับมืออีกคนให้หยุดการกระทำ

 

 

 

 

“งั้นไม่ใช้มือดึงก็ได้”  อีกคนยิ้มเจ้าเล่ห์ก้มหน้าลงกัดดึงอย่างที่เจ้าตัวชอบแกล้ง ฟันคมกัดดึงเอวยางยืดของบอกเซอร์ตัวบางดีดกระทบสะโพกมนยามที่อีกคนพลิกตัวคลานหนี

 

 

 

 

“อ๊า~ พี่คริสหยุดนะ โรคจิตหรือไงชอบกัดกางเกงใน อื้อออ”  ร่างบอบบางคว่ำตัวกับเตียงนอนตะเกียกตะกายหนี มือหนึ่งดึงกางเกงในไว้ไม่ให้ร่นหลุดตามที่อีกคนกัดดึง อีกมือผลักใบหน้าหล่อเหลานั้นออกสะเปะสะปะ

 

 

 

แคว่กกกก!!!

 

 

 

 

“ตัวที่สิบแล้วนะ!!!!!!!!!!!!!!!!!” อีกคนลุกขึ้นทำหน้ายักษ์เมื่อกางเกงในตัวโปรดฉีกขาดคาปากคนโรคจิตเป็นตัวที่สิบแล้วในรอบเดือนนี้ ก่อนจะได้โวยวายอย่างอื่นต่อก็ถูกจับขย้ำไปเรียบร้อยเพราะกางเกงในขาดวิ่นนั้นมันล่อเสือหนุ่มวัยกำหนัดเสียเหลือเกิน

 

 

.

.

.

 

 

 

 

“ซื้ออะไรดีน้า” หัวหน้าวงหนุ่มหล่อสบถในร้านเสื้อผ้าที่เป็นสถานที่ถ่ายทำรายการ EXO showtime ในพาร์ทที่ทุกคนต้องซื้อของขวัญเซอร์ไพรซ์วันเกิดชานยอล คริสเดินไปรอบๆร้านอย่างพิจารณา เพราะออกรายการอย่างนี้คงซื้ออะไรลึกซึ้งตามหน้าที่ของคนรักไม่ได้

 

 

 

 

..งั้นเอาอะไรฮาๆ  แล้วกันนะ

 

 

 

 

“บ่นนักว่าไม่มีกางเกงในใส่ คึ~..” คริสพึมพำกับตัวเองก่อนจะหลุดขำเมื่อหยิบกางเกงในขาเว้าสีชมพูแปร๋นตัวหนึ่งขึ้นมาดู ถ้าไม่ได้ออกรายการจะซื้อตัวนี้เลยเอ้า!

 

 

 

 

            แขวนตัวนั้นไว้ที่เดิมแล้วเดินมาดูอีกฝั่งหนึ่ง เป็นลายสปันจ์บ็อบ  ดูท่าทางจะนุ่มนิ่มเหมาะกับก้นกลมๆ อวบๆ นั้น อืม.. ส่วนเอวน่ะหรอ วัดขนาดจากความเคยชินมือก็รู้ไซส์เป็นอย่างดี ที่เหลือก็แค่แกล้งๆ ทำเป็นเลือกไม่ถูกหน่อยคนดูก็ไม่สงสัยแล้ว

 

 

 

 

“ห้ะ! 57000 วอน! เดี๋ยวๆ ครัยเดี๋ยว” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างตกใจกับราคาทั้งที่พยักงานกำลังจะสแกนบาร์โค้ดเข้าเครื่องเพื่อคิดเงิน

 

 

 

 

            ลำพังเงินแค่นี้ให้แฟนมันก็ไม่เท่าไหร่หรอกถ้ามันไม่ติดที่ว่าแลกมาได้แค่กางเกงในตัวเดียว ซึ่งไม่รู้ว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหวกัดขาดอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้  มันหมั่นเขี้ยวคนใส่นี่นา ใจจริงอยากจะกัดก้นงอนๆ นั้นไปเลยแต่กลัวแฟนเจ็บเลยระบายกับกางเกงในแทน  แฮ่กTwT

 

 

 

 

“เอาน่า รายการจะได้ขำๆ” ร่างสูงตัดใจไม่ซื้อโดยไปเสื้อเลือกลายเท่แทนหนึ่งตัวราคาแพงกว่าเดิมโดยไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่สุดท้ายก็เดินกลับไปชั้นวางกางเกงในสปันจ์บ็อบอีกครั้ง จำได้ว่าลายเหมือนกับบ้านแฟนคลับบ้านหนึ่งให้มาเลยนี่นา เอาไปใส่คู่กันตอนนอนคงน่ารักน่าดูอ้ะ TvT

            มือกว้างหยิบตัวหนึ่งนั้นขึ้นมามองซ้ายขวาก่อนจะยืดหัวกางเกงเต็มแรงทดสอบความคงทน ถ้าจะให้ดีควรจะกัดได้หลายๆ ครั้งแล้วค่อยขาดนะคริสอู๋ไม่อยากโดนวีน =3=

            หลังจากแน่ใจแล้วว่าสภาพคงทน เนื้อผ้านุ่มนิ่มเย็นสบายไม่เป็นพิษ แถมต้องเป็นมิตรต่อหนอนบุ้งน้อย(?)ตัวน่ารักของเขาแล้วจึงตัดใจหยิบซื้อมาโดยใช้เงินสดล้วนๆ

 

 

 

 

.. ไม่ได้ใจป๋า แต่ตัณหาล้วนๆ  สปันจ์บ็อบเด้งดึ๋งของพี่ คืนนี้โดนกัดแน่ ฮึ่ม! TwT

 

 

 

 

            ในช่วงที่ให้ทายว่าของขวัญแต่ละชิ้นเป็นของใครนั้นชานยอลก็ทายถูกบ้างไม่ถูกบ้างตามหลักการเดาความชอบของแต่ละคน หากเห็นว่าใกล้เคียงกับของที่ซื้อ พอมาถึงกางเกงในเท่านั้นแหละแทบไม่ต้องเดาเลยว่าของใคร

 

 

 

 

“..ไอ้โรคจิต!” ใบหน้าหวานยิ้มแย้มใส่กล้อง กัดฟันพูดกับตัวเอง เก็บอารมณ์ไว้มาระเบิดที่หอครั้งเดียวทบต้นทบดอก

 

 

 

[[ ——– Underwear War  ———]]

 

 

 

“ตัวเองอ่า ใส่แค่ของที่เค้าให้สิ ใส่กางเกงมาด้วยงี้จะรู้หรอว่าพอดีไหม” เจ้าของของขวัญจัดการจ้ำจี้จ้ำไชให้อีกคนไปใส่ของขวัญของตนเองออกมาให้ดู เด็กหนุ่มหน้าหวานเดินออกมาพร้อมกับเสื้อตัวใหม่และกางเกงขาสั้นธรรมดาเวลาอยู่หอ

 

 

 

 

“ก็..ก็พอดี”

 

 

 

“ชอบไหม?” ใบหน้าทะเล้นยิ้มกว้างจดจ้องอยู่ตรงกลางกายของอีกคนไม่ละสายตา

 

 

 

 

“อื้อ…แต่คราวหลังไม่เอาแล้วนะ อายคนจะตาย มาซื้อกางเกงในให้อะไรในรายการเล่า” คนร่างโปร่งเดินเข้ามานั่งลงปลายเตียงก่อนจะหยิบหมอนปาคนเจ้าเล่ห์ที่ยังทำหน้าหื่นไม่หยุด

 

 

 

 

“ก็ตัวเองบอกว่าให้ไปซื้อมาคืนนี่ ไปถอดกางเกงออกก่อนเร็ว ขอดูหน่อยลายน่ารักไหม” นิ้วยาวจิ้มๆ แก้มก้นนิ่มจนอีกคนที่กำลังทำแก้มพองก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์สะดุ้งโหยง

 

 

 

 

“ไม่เอาจะนอนแล้ว”

 

 

 

 

“ตัวเองอ่า เค้าเสียใจนะ” คนอายุมากกว่าบ่นอุบอิบทำหน้างอจนอีกคนทนดูไม่ได้ กลับเข้าห้องน้ำไปถอดกางเกงออก เหลือแต่กางเกงบอกเซอร์ตัวบางพลิ้วที่รัดขึ้นรูปไปถึงไหนต่อไป ยังดีที่ชายเสื้อปิดลงมานิดหน่อย

 

 

 

 

“มานี่เร็ว เมี๊ยวๆ” มือใหญ่ตบตักตัวเองเรียกคนรักให้มา ซึ่งเจ้าตัวก็เดินมาหย่อนก้นนิ่มลงอย่างว่าง่าย

 

 

 

 

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะครับที่รัก พี่รักนายนะ” ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจังก่อนจะยืดตัวขึ้นจุมพิตมุมปากอิ่มให้อีกคนหน้าแดงเล่นๆ  บทจะโรแมนติกก็ทำเอาใจเต้นไปหมดเลย >//////< ร่างสูงหยิบกล่องบางอย่างออกมาจากกองผ้าห่มก่อนจะเปิดมันออก

 

 

 

“นี่ของขวัญของจริงนะ หวังว่าจะชอบ” มือกว้างยื่นการ์ดกระดาษบางอย่างให้คนรักที่รับไปอย่างงงๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะไล่อ่านไปทีละน้อย ดวงตากลมโตเบิกโพลงพลันน้ำตาหยดใสคลอลูกปัดนั้นวาววับ

 

 

 

            ใบยืนยันการโอนเงินสั่งซื้อของจากร้านขายเครื่องดนตรีชื่อดังที่สุดของเกาหลีที่ชานยอลคุ้นเคยดี ในรายการนั้นมีกีต้าร์ที่สั่งทำขึ้นมาตัวเดียวบนโลก ชื่อรุ่นปาร์คชานยอล กลองชุดอิเล็กทรอนิกส์ และแกรนด์เปียโน เป็นสินค้าที่สั่งประกอบ สามารถไปรับหรือสั่งให้เอาไปส่งที่ไหนก็ได้บนโลกนี้ ซึ่งรวมราคาทั้งหมดแล้วแทบจะประเมิณเป็นหลักเงินไม่ได้เลย

 

 

 

“พ..พี่คริสอ่า มันไม่มากไปหรอฮะ” สองแขนโอบรอบลำคอของคนรักอย่างซึ้งใจและเกรงใจระคนกัน แต่ก็ไม่อิดออดจนเกินงามเพราะคริสเคยบอกว่าไว้ว่า

 

 

 

…แฟนอ้วนคนเดียว ลูกคุณหนูเอาแต่ใจใช้เงินเก่งตัวแค่นี้ … เค้าเลี้ยงไหว

 

 

 

            ชานยอลกับคริสต่างก็มาจากครอบครัวมหาเศรษฐีกันทั้งคู่ ทั้งสองตกลงละเว้นการพูดคุยเรื่องเงินกันมาตลอดเวลา เพราะเห็นว่าการที่เราจะซื้อของบางอย่างให้คนที่เรารักจริงๆ นั้น ต่อให้ใช้เงินที่มีอยู่ทั้งชีวิตให้หมดก็ยังไม่พอ..

 

 

 

 

“ให้ได้ทั้งชีวิตเลย เด็กโง่” ใบหน้าหล่อเหลายิ้มละมุนพลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มกลมของคนรัก คริสรู้ว่าชานยอลรักการเล่นดนตรีมาก  หากเด็กคนนี้ได้จมอยู่กับโลกดนตรีแล้วเจ้าตัวจะมีความสุข คริสก็พร้อมจะซื้อทุกตัวโน้ตบนโลกให้คนรักเชยชมในอ้อมกอดนี้

 

 

 

 

“แค่นี้ก็รักจะแย่แล้ว”  ซบลงกับไหล่กว้างของคนรักเอ่ยพูดอู้อี้ ใบหน้าหวานเงยขึ้นก่อนจะค่อยๆ ประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากหยักนั้น แลกสัมผัสหวานกรุ่นละมุนเนิ่นนาน

 

 

 

 

“โอ๊ะ! ~ สปันจ์บ็อบเด้งดึ๋งดีจัง” ฝ่ามือใหญ่ตีลงบนก้มกลมของคนรักเสียงดังสนั่น

 

 

 

 

“โอ๊ย! โรคจิต!” มือเล็กตีเข้าที่ต้นแขนแกร่งเป็นการเอาคืน ก่อนจะปีนเตียงขยับถอยห่างภัยโรคจิตที่กำลังโลมเลียไปทั้งเรียวขาสวยด้วยสายตาหื่นกระหาย

 

 

 

“ โรคจิตกับตัวเองคนเดียวไง” มือกว้างกระชับบั้นท้ายนุ่มนิ่มใส่แต่กางเกงในลายน่ารักนั้นดึงเข้ามาหาตัวก่อนจะค่อยๆ จุมพิตลงอย่างหมั่นเขี้ยว

 

 

 

 

“อย่ากัดนะ! นี่เพิ่งซื้อมาใหม่ไม่ใช่หรือไง ห้ะ!” ร่างบางดิ้นหนีเมื่อสัมผัสถึงฟันคมๆ กำลังงับเตรียมจะดึงขอบกางเกงในตัวน้อย

 

 

 

“ไม่ขาดหรอก  ตอนซื้อเค้าลองยืดดูแล้ว ยี่ห้อนี้ใช้ได้เลยล่ะ ฮึๆ น่ารักอ้ะ”

 

 

 

“อื้ออออ!! พี่คริสคนโรคจิต!!!”

 

 

 

“เคยได้ยินไหมว่าพวกคนโรคจิต ยิ่งด่ามันยิ่งแสดงอาการรุนแรงนะ! ฮึฮะฮ่า!” อีกคนทำหน้าตาโรคจิตแกล้งคนรักก่อนจะกัดกระชากกางเกงในตัวใหม่ออกไปให้พ้นทาง

 

 

 

“งื่อ~ พี่คริสโรคจิต!” ใบหน้าน้อยขึ้นสีแดงก่ำในขณะที่หนีบขา กระเถิบหนีอีกคนจนชิดหัวเตียง

 

 

 

“โรคจิตแล้วรักไหม”

 

 

 

“รักมาก!!”

 

 

 

“งั้นก็ยอมเป็นของไอ้โรคจิตซะดีๆ มามะ!”

 

 

 

“อื้อ อ๊างง…”

 

 

 

 

#จบเถอะ ๕๕๕๕๕   อย่าลืมแท็ก #KY_กางเกงใน ในทวิตเป็นกำลังใจให้พี่ม่าน้าาา ^[+++]^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s