One Shot :: Sweet Vitamin [ Krisyeol ]

OS :: Sweet Vitamin [ Krisyeol ]

By :: KrisYeol_MAMA

 Tag :: #KYSweetVitamin

 

Image

 

 

 “ผมต้องเอาวิตามินให้พี่กินหรือเปล่าเนี่ย..?”       อืม… ไม่ตอบเลย      “ไม่กินสินะ…”

( ทรานจาก cr. Loveexokm )

 

 

 

 

            ความหนาวเหน็บของฤดูหนาวที่กำลังก้าวย่างเข้ามานั้นทำเอาคนขี้หนาวต้องรีบวิ่งเข้าหอพักหลังจากงานแจกลายเซ็นที่ริมแม่น้ำเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา บอกปฏิเสธหม้อไฟมื้อเย็นที่เหล่าสมาชิกตั้งหน้าตั้งตารอยิ่งกว่างานแจกลายเซ็นเสียอีก

 

 

 

“ไม่กินก็ไม่ต้องกิน…” ใบหน้าใสบู้บูดอย่างขุ่นเคืองใจเมื่อเหลือบมองไปเห็นขวดวิตามินซีแก้หวัดที่อุตส่าห์ซื้อขวดแพคคู่เผื่ออีกคน แต่ท่าทางคงจะต้องกินเองมันหมดเนี่ยแหละ

 

 

 

            ร่างโปร่งกดเปิดฮีตเตอร์รอให้ความอุ่นแผ่กระจายทั่วห้องก่อนจะถอดเสื้อฮู้ดออกเหลือแต่เสื้อกล้ามตัวหนาก่อนจะกดเปิดเล่นเกม  กลิ่นเครื่องเทศจากหม้อไฟลอยละลิ่วเข้ามาเตะจมูก พาลท้องแบนๆก็ร้องขึ้นมาเฉยๆ

 

 

 

“ไม่มากินข้าวหรือไง” ร่างสูงที่คุ้นเคยเปิดแง้มประตูเข้ามา ในปากยังเคี้ยวเนื้อหมักแสนโปรดของเจ้าตัวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง คนด้านในห้องนอนมุดกองผ้าห่มไม่ยอมมองหน้า อันที่จริงเขาก็พอจะรู้แล้วล่ะว่าโดนงอน

 

 

 

…เด็กดื้อไม่ชอบเวลาที่เขาไม่ตั้งใจฟังเจ้าตัวพูด

 

 

 

“ชานยอล พี่ถามได้ยินหรือเปล่า”

 

 

 

“ไม่ฮะ”

 

 

 

“แน่ใจ?…”

 

 

 

“แน่!”

 

 

 

“ก็แล้วไป” เสียงปิดประตูอย่างไรเยื่อไยทำเอาเด็กเอาแต่ใจโผล่ออกมาจากผ้าหามทำเสียงฮึดฮัด งอน งอน งอนที่สุดเลย คนใจร้าย ฮื่อออ!!!

 

 

 

            เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงกว่าที่เหล่าลิงๆจะกินหม้อไฟจนพุงกาง ตามด้วยขนมต่างๆที่บรรดาแฟนคลับซื้อมาฝาก พูดคุยกันถึงเรื่องสรรพเพเห่ระตามประสากลุ่มเด็กวัยรุ่นผู้ชายแล้วแยกย้ายกันไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน

 

 

 

“หลับแล้วหรอ ?..” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบากับคนที่นอนหันหลังเอาหมอนปิดหน้าทันทีที่เขาเข้ามา อันที่จริงห้องจัดไว้ตามที่ออกข่าวไป

 

 

 

…แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ได้นอนตามนั้นหรอก

 

 

 

“ชานยอลอ่า.. งอนพี่หรอ? หืม.. งอนหรอครับ” ร่างสูงก้าวขึ้นเตียงนุ่มก่อนจะสอดตัวเข้าซ้อนหลังอีกคน แขนยาวตวัดเอวบางเข้ามากอดแนบอก คางแหลมเกยบนหัวไหล่บางนั้น

 

 

 

“เปล่า พี่คริสปล่อยนะฮะ ผมจะนอน”

 

 

 

“ไม่หนาวแล้วหรอ คืนนี้หนาวนะ หันมากอดกันหน่อยเร็ว..” เสียงทุ้มที่ปกติจะเอ่ยห้วนผ่อนลงอ่อนโยนออดอ้อน คนฟังที่ปกติจะแพ้ลูกอ้อนตลอดได้แต่ยกมือขึ้นมาปิดหู

 

 

 

“เดี๋ยวติดหวัด”

 

 

 

“งั้นกินวิตามินด้วยกันก่อนนอนนะ นะครับเด็กดี”

 

 

 

“ไหนบอกไม่อยากกิน” ร่างโปร่งเด้งตัวขึ้นมาจดจ้องด้วยใบหน้าเง้างอน ดวงตากลมจ้องมองคนรักตาเขียวปั้ด

 

 

 

..เป็นคนชอบให้เอาใจใส่ ให้อ้อน ให้สนใจ แต่คนรักจอมเย็นชาตรงหน้านี้ก็กลับทำไม่เป็นสักอย่าง เฮ้อ.. ก็ได้แต่น้อยใจไปวันๆ เท่านั้นแหละ รักไปแล้วนี่นา

 

 

 

“เปล่าหน่อย ตอนนั้นไม่ได้ยินนี่นา”

 

 

 

“แล้วทำไมไม่ตั้งใจฟัง”

 

 

 

“ก็ตั้งใจมองหน้าอยู่เลยลืมฟัง.. ก็วันนี้อยากน่ารักทำไมอ่ะ”

 

 

 

“น่ารักทุกวันแล้วเหอะ”

 

 

 

“งั้นคนน่ารักต้องไม่ขี้งอนนะ ดีกันก่อนเร็ว หื้ม?” ร่างสูงยกนิ้วก้อยขึ้นมาเขี่ยแก้มบางที่เริ่มมีรอยลักยิ้มบุ๋ม คนแกล้งงอนกลั้นยิ้มจนเมื่อยหน้า นิ้วก้อยน้อยๆ ยกขึ้นมาเกี่ยวพลันใบหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นออดอ้อน

 

 

 

“ดีกันแล้วกินวิตามินด้วยนะ วันนี้ปวดหัวไหมฮะ” มือน้อยๆ ยกขึ้นอังที่หน้าผากคนไม่สบายอย่างเป็นห่วงเป็นใย ก่อนจะยืดตัวไปหยิบขวดวิตามินมาเปิด วิตามินซีที่เดี๋ยวนี้แต่งสีสันเป็นสีชมพูน่ารักไปหมด

 

 

 

“หายแล้วครับ” ร่างสูงโถมตัวโน้มลงทาบทับร่างโปร่งด้วยความเอ็นดูก่อนที่เจ้าตัวจะหยิบวิตามินซีแบบเคี้ยวเม็ดสีชมพูอ่อนมาจ่อที่ปาก

 

 

 

“อ้าม…”

 

 

 

“โอ๊ะ…” เสียงทุ้มติดหวานอุทานเมื่อจังหวะที่ส่งเข้าปากนั้นอีกคนงับไว้ไม่ทัน วิตามินเม็ดน้อยหล่นลงมาบนตัวบางที่นอนอยู่ด้านล่างกลิ้งหายไปในกองผ้าห่ม

 

 

 

“หาไม่เจอแล้วอ่า งั้นเอาเม็ดใหม่นะฮะ” คนน่ารักยิ้มแฉ่งก่อนจะยืดตัวไปหยิบขวดมาเปิดเอาเม็ดใหม่

 

 

 

..ปกติคริสไม่ชอบให้ใครมาบังคับกินนู่นกินนี่  ดีใจนะที่ยอมให้ดูแล ^///^

 

 

 

“เจอแล้ว…” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยก่อนจะจับข้อมือเล็กสองข้างแนบลงข้างลำตัว  ดวงตาสีเข้มจดจ้องจริงจังเข้าไปในดวงตากลมฉ่ำเปล่งประกาย

 

 

 

“ไหนฮะ…” ตากลมกระพริบปริบ เป็นภาพที่น่ารักเหลือเกินในสายตาคนมอง

 

 

 

“อย่าขยับนะ เดี๋ยวมันตก” เสียงทุ้มเอ่ยบอกแค่นั้นก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้หน้าอกนุ่มนิ่มของคนด้านล่างลงไปทุกที  ริมฝีปากร้อนอ้าออกก่อนจะงับเม็ดกลมนุ่มนิ่มน่ารักที่โผล่ออกมาจากเสื้อกล้ามตัวโคร่งที่แหวกลึกจนเผยให้เห็น ‘เม็ดยาสีชมพู’ ของอีกคนบนหน้าอกสีขาวจัดยามที่ขยับตัว

 

 

 

“อ๊ะ! พ..พี่คริสคนบ้า! อื้ออ หยุดน้า..” ร่างบางดิ้นขลุกขลักด้วยสัมผัสหวามหวิวจากริมฝีปากอุ่นที่บดขยี้เย้าหยอก เรียวลิ้นร้อนที่ตวัดเลียราวกับจะกลั่นแกล้งกันให้คลั่ง อกบางสะท้านไหวตามจังหวะที่อีกคนนำพา หายใจหอบถี่แทบจะระเบิดออกมา

 

 

 

“ต้องกินวันละสองเม็ดใช่ไหม หืม?” ใบหน้าคมย้ายข้างไปกลั่นแกล้งอีกข้างหนึ่ง มือหนาปล่อยให้สองแขนเล็กเป็นอิสระ พลันมือน้อยๆ นั้นทุบตีเขาไม่หยุดก่อนจะเปลี่ยนเป็นกำขยำเสื้อนอนตัวบางของคนด้านบนจนยับยู่

 

 

 

“หวานจัง..ถ้ารู้อย่างนี้จะกินทุกวันเลย”  ดวงตาเจ้าเล่ห์จดจ้องคนด้านล่างที่หอบหายใจถี่ พวงแก้มใสซับสีระเรื่อจนแดงจัด

 

 

 

“บ..บ้า!“ ฝ่ามือน้อยตีเข้าที่ต้นแขนแกร่งก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายก้มหน้างุดๆหนีสายตากลั่นแกล้งนั่น

 

 

 

“ดื้อ!” สองแขนแกร่งดึงผ้าห่มออกจากกายบางก่อนจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงแบบถึงเนื้อถึงตัวให้หายหมั่นเขี้ยว  คืนนี้เขาไม่สนใจหรอกว่าจะได้ยินคำว่า “พี่คริสคนบ้า!” อีกกี่ครั้ง.. เพราะวิตามินเม็ดใหญ่ในอ้อมกอดเขาทุกคืนนั้นหวานน่ากินไปทั้งตัว

 

.

.

.

 

 

 

เช้าวันต่อมา…

 

 

 

“ฮ…ฮัดชิ่ว วว !!” จมูกเล็กทำฟุตฟิตด้วยความระคายเคือง มือน้อยยกขึ้นขยี้ไปมาจนแดงก่ำไปหมด

 

 

 

“ชานยอลเป็นอะไรน่ะ?” หัวหน้าวงอย่างจุนมยอนเอ่ยเช็คความเรียบร้อยของน้องในวงอย่างห่วงใย ท่ามกลางรอยยิ้มกริ่มของหัวหน้าวงอีกคนที่เดินหยิบทิชชู่มาส่งให้

 

 

 

“ป..เป็นหวัดฮะ…”

 

 

 

…ติดหวัดซะแล้ว >////////<

 

 

#FIN  คอมเม้นท์ติดแท็ก #KYSweetVitamin ด้วยนะค้า ขอบคุณค่ะ ^^

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s